Van dreumes naar peuter …

geplaatst in: Opvoeding | 2

Op het moment van schrijven zit mijn kleine dreumesmeisje middenin haar laatste sprongetje. Waar we voorheen nooit veel gemerkt hebben van deze ‘mijlpalen’ volgens de Oei-ik-Groei-bijbel, is dit sprongetje heftig. Het is niet voor niets de laatste toch? Schreef ik hier nog dat het slapen zo goed ging, een paar dagen later was het bal. Mijn dreumes wordt een peuter en dat maakt haar behalve opeens enorm wijs en groot, ook erg onrustig. Met name ’s avonds, als ze de prikkels verwerkt.

Veel meer woorden en woordzinnen

Een week of twee geleden begon het. Quinn was ‘opeens’ veranderd in haar gezichtje. Groter, een wijzere blik in haar ogen. Pas later, eind vorige week geloof ik, beseften Joost en ik ons dat ze ook veel en veel meer was gaan praten. “Die open” en dan met een rietjesbeker op mij aflopen. “Drinken, mekku” als ze rijstmelk in plaats van water wil en meer van dat soort dingen.

Quinn begreep als onwijs veel, maar je kunt nu ook echte gesprekjes met haar voeren. ’s Avonds na het drinken bij mij vraag ik haar of we papa en Olivia een kus gaan geven, waarop ze enthousiast roept “Sus!” en zich richting Olivia’s kamer waar Joost dan met Olivia bezig is begeeft. Daarna gaan we een boekje lezen en vraag ik haar of ze die van de Olifantjes wil lezen. “Ja, die, stoel.” Zo tof die ontwikkeling!

Soepelere bewegingen

Niet perse een fijne ontwikkeling, maar mevrouw de dreumes klimt overal op. Dat deed ze al, maar inmiddels gaat het een stuk soepeler. Veiliger ook wel, hoewel ik dus geen fan ben van het zelf in de Stokke-stoel klimmen of rozijntjes eten zittend op de salontafel.

Lees ook:  Alweer drie!

Zo zag ik mijn kleine meisje vorige week in de tuin zitten en overviel het me: “Wanneer ben jij zo groot geworden?!” Begrijp me niet verkeerd, het is heerlijk om te zien hoe ze steeds ietsje zelfstandiger wordt, bijdehanter, je hele gesprekken kunt voeren en ze zelf aan kan geven wat ze op haar brood wil. Snapt dat als ik zeg dat we gaan eten, ze naar haar stoel moet of als we brood gaan maken ze aan het aanrecht mag komen helpen, maar, waar is mijn baby?! Of mijn dreumes? Zo’n koddig, net-niet-meer-babietje dat op je reageert, trots midden in de kamer zit en vrolijk alles van tafel trekt? In plaats daarvan word ik ‘verwend’ met hysterische taferelen als Quinn haar zin niet krijgt, is ‘Nee!’ eerder regel dan uitzondering hier in huis en moet ALLES zelf gedaan worden.

Mijnlevenalsmama | Dreumes

Prikkels en vaardigheden verwerken

Het is niet meer dan logisch dat alle nieuwe vaardigheden en prikkels verwerkt moeten worden. Dat hoort bij groter groeien. Maar helaas, dit betekent dat wij al meer dan een week lang elke avond zo’n 2 uur zoet zijn met ons kleine dreumesmeisje in slaap krijgen. Erbij blijven betekent keten en expres haar knuffels en speen uit bed gooien, weggaan betekent hysterisch krijsen en dat gewoon ook anderhalf uur volhouden. Sprongetjes, het is me wat.

Maar ach, als ik er ook maar half zo’n leuke peuter voor terugkrijg als Olivia is ben ik al tevreden. Mijn meisjes zijn zo onwijs leuk, elke dag weer. Groter, mooier, wijzer, intenser, slimmer, gezelliger en nog heel veel meer. Ik houd van peuters, net als van dreumessen – dus lieve kleine boef, je mag groter groeien – toe maar. Leuk!

Lees ook:  Lieve Quinn #3

2 Antwoorden

  1. Oh die sprongetjes herinner ik mij nog goed, niet fijn! Is ook sneu voor de kleintjes. Maar gelukkig duren ze meestal niet zolang 🙂

  2. Gelukkig is dit het laatste sprongetje voor haar en voor jullie…

Laat een reactie achter