Praten stimuleren?

geplaatst in: Opvoeding | 1

Waar ik we bij Olivia bewust bezig waren met leren praten en vaak opzettelijk gesprekjes met haar voerden over kleine dingen zoals haar broodbeleg (en dan dus van alles benoemen), bedacht ik me laatst dat we dat bij Quinn helemaal niet doen. En toch praat ze onwijs veel, verstaanbaar ook én kan ze kiezen tussen smeerkaas, roomkaas of smeerworst als ik haar vraag wat ze op brood wil. Praten stimuleren, moet je daar bewust iets mee of gaat dat eigenlijk onbewust vanzelf al?

Verschil eerste en volgend kindje

Het begon zo: ik kreeg via één van de mama’s in mijn app-groep een berichtje over een pratende dreumes in een filmpje van een andere mama op Instagram. Superlief zo’n kletsend kindje en ik bedacht me dat Olivia dat op die leeftijd (dat kindje in dat filmpje was een maand of 4 ouder dan Quinn nu is) ook deed. En wie weet doet Quinn dat straks ook wel? Afijn, zo’n kletsfilmpje, dat je bewust aan je kindje vraagt wat voor kleur iets in of wat hij of zij gegeten heeft. Ik heb dat dus (nog!) niet van Quinn. En dat terwijl ze wel zo goed praat en makkelijk kan kletsen met me over of ze een shirt of een rok aan heeft en wat er aan haar benen (broek) en voeten (sokken en laarzen) zit.

Ik kaartte dat ’s avonds dus aan bij Joost terwijl we aan het eten waren, waarop Joost zei dat we dat vanzelf al doen. Dat we kletsen met Quinn over het eten, over de lepel die ze in haar handen heeft, dat we haar vragen of ze melk of water wil drinken, dat we vertellen dat we in bad gaan en als zij met douche reageert, zeggen dat het bad na een dag buitenspelen lekkerder is, omdat ze dan lekker kan weken. En warempel: hij heeft gelijk. Zoiets doe je gewoon bij een volgend kindje. Onbewust voer je hele gesprekken.

Lees ook:  Tag: Mijn dreumes
Vooral gemak omdat ze praten

Uiteindelijk vind ik het vooral gemakkelijker nu Quinn redelijk praat, ze veel dingen weet en simpele vragen kan beantwoorden. Het is reuze ingewikkeld als je kindje zelf een mening heeft over, om maar in die trant te blijven, het broodbeleg, maar nog niet zelf aan kan geven wat hij of zij wil. Quinn kan me nu gewoon vertellen wat ze wil. Ze kan kiezen of ze schoenen of laarzen aan wil doen, pakt haar jas als ik zeg dat we naar buiten gaan. Loopt naar de achterdeur als ik vertel dat we niet langs voor de deur uit gaan en hobbelt zelf de trap op onder luid gegil met “Slapen, daar!” als ik zeg dat we naar boven gaan omdat ze moet gaan slapen. Praten is vooral gemak!

Mijnlevenalsmama | Praten samen

Bijzonder vs onbewust

Dat niet-maken van die filmpjes heeft een reden bedacht ik mij. Het leren praten van een volgend kindje gaat namelijk vanzelf. Je praat al met je eerste kindje dus hoeft niet bewust de stilte te doorbreken als je alleen thuis bent met je kindje en betrekt je volgende kindje in dit gesprek (ook als hij of zij dus nog niets terug kan zeggen).

Is het dan minder bijzonder als een volgend kindje gaat praten? Nee dat niet, nog steeds gillen wij bij elk nieuw woord heel enthousiast en hoog “Wauw, ja dat is een …!” en nog steeds beantwoord Quinn dat met een grote glimlach. Er is zelfs nog een dimensie aan toegevoegd in vergelijking met het eerste kindje: er wordt nu ook geklapt en een knuffel gegeven. Door dat eerste kindje. Het is net zo bijzonder, maar praten stimuleren, bewust stimuleren door gesprekjes te voeren? Nee dat doen wij niet meer, het gebeurt gewoon. En het werkt, daar gaat het om!

Lees ook:  Alweer bijna 1!

Een Antwoord

  1. Hier ging het ook zo, het leren praten van de 2e ging ook gewoon vanzelf, ik denk dat een 2e ook al zoveel leert van de oudste en dat je er daarom minder bewust mee bezig bent. Maar het blijft inderdaad toch wel bijzonder elk nieuw woordje dat ze dan toch opeens zeggen 🙂

Laat een reactie achter