Loslaten

geplaatst in: Opvoeding | 5

‘Houden van is loslaten’ – een spreuk die al sinds jaar en dag op het toilet bij mijn schoonmoeder hangt en waar ik sinds ik moeder ben elke keer weer over nadenk. Die me elke keer dingen laat inzien en die me, toen ik nog jong en onbezonnen was en besloot met mijn toenmalige studie te stoppen boos maakte omdat ik vond dat mijn ouders me los moesten laten en zich niet met mijn keuze moesten bemoeien. Inmiddels kijk ik hier glimlachend op terug natuurlijk, want ze hadden me allang losgelaten maar bleven me stiekem volgen, mijn hand zoeken als ik dat nodig had of die van hen aanreiken als zij dat nodig vonden. Exact zoals ik beoog te doen als de meiden groter worden. Maar dat loslaten, het is me wat.

Alleen op straat

We wonen in een autoluwe straat en ik weet niet hoe dat met jou zit, maar in feite maakt dat het helemaal niet gemakkelijker. Ja, als Olivia naar het speeltuintje dat letterlijk 2 huizen verderop ligt zou lopen is er een kleinere kans dat er iets gebeurt met haar en een auto, maar er zijn wel fietsers, toch ook auto’s (die soms achterlijk hard rijden helaas), scooters, grote honden en een parkeerplaats waar ze in alle ondeugendheid naartoe zou kunnen rennen (en in de ‘dode’ hoek van een auto kan gaan staan). En dat zijn alleen de voor de hand liggende zaken die me te binnen schieten en waarom het zo moeilijk is om haar ‘alleen’ te laten spelen, dan tel ik de valse katten, trappende en slaande andere kindjes en de kinderlokkers niet eens mee 😉

Lees ook:  Kennismaken op de basisschool

En toch mag ze sinds een week of twee alleen op straat spelen. En dat vindt ze me toch een partij geweldig! En wij een partij moeilijk – maar dat terzijde. Het went wel moet ik eerlijk zeggen, de derde keer was het al minder erg dan de tweede keer en ik kan de neiging continu op de veranda stiekem naar haar te staan kijken inmiddels onderdrukken.

Mijnlevenalsmama | Loslaten

Groeiend (zelf)vertrouwen

Over minder dan een halfjaar gaat Olivia naar school en het is goed voor alle partijen dat we haar wat meer loslaten. Verdomd moeilijk, maar goed. Vertrouwen dat ze binnen de zone blijft die wij met haar hebben besproken als ze op haar fietsje heen-en-weer fietst, dat ze zich niet laat opruien door een van de (oudere) buurjongetjes die veel verder mogen fietsen in onze straat. Haar niet meer waarschuwen dat ze aan de zijkant van de straat moet lopen, rennen of fietsen (dat doét ze immers al maanden heel braaf) en haar dus af en toe een kwartier uit het oog verliezen. Dat wil zeggen: in de pan staan roeren in de keuken bijvoorbeeld, terwijl de voordeur op het haakje staat en dochterlief dus op minder dan twintig meter afstand in de speeltuin speelt of heen-en-weer voor het huis fietst.

Olivia vindt het onwijs stoer dat ze alleen buiten mag spelen en in de tuin spelen is alleen nog leuk als het warm is en er met water gespeeld mag worden. De voorkeur heeft inmiddels voor het huis spelen. Met haar fietsje. We zien haar zelfvertrouwen groeien, zien dat het haar goed doet dat wij zoveel vertrouwen aan haar geven – dat ze dit dus alleen mag nu ze ruim 3,5 is. Je ziet de opwinding terug in haar rode wangetjes en de glimlach op haar gezicht spreek boekdelen als ze met het buurjongetje voorbij crosst 🙂 Houden van is loslaten. Big time.

Lees ook:  "Nee, zwelluf!"

5 Antwoorden

  1. Carla Breukers

    Deze tekst hangt op de toilet bij mij omdat het zo’n grote oefening is dat loslaten!☺Carla

  2. Ik zou het nog niet durven hoor als Elaiza 3,5 is. Ondanks dat wij niet in een doorgaande straat wonen, rijden ze hier soms als gekken. Sowieso snappen veel hierin de wijk niet wat 30km zone betekend (pasgeleden 3 jarig jongetje doodgereden)

    • Die 30km gaat hier in de straat gelukkig erg goed. Er rijden alleen bewoners die laden en lossen en scholieren op de fiets doorheen, dat scheelt. Maar ik snap jou absoluut ook hoor!

  3. Hier netzo, ik vind het echt onverantwoord. Een kind is niet in staat risico’s in te schatten en regels te onthouden. De hersenen zijn daarvoor niet genoeg ontwikkelt. En ook het zicht is van kinderen heel anders dan dat van volwassenen. Daardoor kunnen ze verkeer van opzij niet zien. Hier is alleen buiten spelen nog lang niet aan de orde.

    • Gelukkig is dit dus een autoluwe straat, met alleen bewoners die laden en lossen of scholieren op de fiets (en zo nu en dan ’s nachts een hardrijdende scooter) en wonen we praktisch naast de speeltuin. Ieder z’n ding toch 😉

Laat een reactie achter