Lieve Olivia #8

geplaatst in: Persoonlijk | 0

Nog heel eventjes en dan ben je 4 jaar. Dat betekent dat we aan een nieuwe fase beginnen. Aan school. Aan loslaten. Het betekent ook dat ik alweer vier jaar mama ben. Dat het alweer bijna vier jaar geleden is dat je vader en ik op van de zenuwen het ziekenhuis binnenliepen en wisten dat we je rond lunchtijd eindelijk in onze armen konden houden. Bewonderen. Ruiken.

Vier jaar klonk toen ik jonger was als een eeuwigheid, ik bedoel: een 4-jarige studie leek in het eerste jaar nog superlang en hoewel het studeren leuk was, was het als ik erop terugkijk ook best een hele tijd: vier jaar. In het ouderschap is dat anders. De afgelopen vier jaar is voorbij gevlogen! Ik weet nog hoe je als klein poppetje in onze armen door het badje dreef, hoe we nachtenlang samen van de voedingen genoten (jij iets meer dan ik, gaap), hoor de geluidjes die jij maakte weer in mijn hoofd zodra ik een andere baby hoor en weet nog hoe moeilijk ik het vond om jou niet 24/7 in mijn buurt te hebben. Hoe stom je aankleden vond, hoe je moeilijk in slaap viel zonder onze aanwezigheid en hoe je later leerde kruipen, praten en lopen.

Inmiddels ben je duidelijk een kleuter, vraag je je af waarom onze katten een naam hebben en de vogels buiten bijvoorbeeld niet, vertel je mij dat we rond 6 uur gaan eten en weet de dagen van de week en wat we meestal doen op die dagen (kinderdagverblijf, naar oma, boodschappen etc.) Je bent zo slim, zo wijs en zo mooi. Zo knap, zo geweldig, zo Olivia.

Mijnlevenalsmama | Loopfietsje

De afgelopen maanden waren maanden met pieken en dalen. Alleen in het speeltuintje mogen spelen, door de straat racen op je loopfiets, slapen zonder luier, kennismaken op school, helpen met koken. Maar ook een operatie aan je keel- en neusamandelen en longontsteking met ziekenhuisopname. Het gaat zowel jou als ons niet in de koude kleren zitten.

M’n lieve kleine boef (want hoe groot je jezelf ook al vindt met je bijna vier jaar: je blijft gewoon mijn kleine meisje), wat ben ik ontzettend trots op jou. Ik kan het niet vaak genoeg zeggen. Op hoe je met dingen omgaat, hoe je de perfecte hulp bent in het huishouden of als er dingen geregeld moeten worden (zoals ‘jas aan, schoenen aan’), op je wijsheid, op je leergierigheid, op je fantastische karakter, op hoe je kunt spelen (en ruzie maken) met je Quinn, op hoe goed je tegenwoordig dingen proeft waarvan je op voorhand eigenlijk wilt zeggen dat je het niet lust, op hoe je inmiddels echte vriendjes maakt op het kinderdagverblijf en sowieso hoe je je daar ontwikkelt en op nog duizendmiljoen dingen meer. Ik houd van je lieverd! Dikke knuffels van je mama.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.