“Nee, zwelluf!”

geplaatst in: Opvoeding | 2

Peuters zijn echt su-per-leuk. Maar echt. Nou ja, meestal dan. Soms. Negen van de tien keer. Of acht 😉 Ik weet dat omdat ik de afgelopen twee jaar een peuter hier in huis had en hoewel Quinn officieel pas een peuter is na haar 2e verjaardag, gedraagt ze zich al maanden zo. Het leuke-dreumes is er wel een beetje af 🙂 Welkom peuterpuberteit!

Zelf willen, maar niet kunnen

Het leuke aan peuters vind ik hun wijsheid. Hoe ze verbanden leggen, woordzinnen maken en alles zelf willen doen. Dat laatste vind ik echter ook één van de minst leuke dingen aan peuters. Quinn gaat, omdat ze haar grote zus als voorbeeld heeft natuurlijk, hier nog iets verder in dan Olivia toentertijd. Ze. Wil. Alles. Zelf. Doen. “Nee, zwelluf!” klinkt er dan zodra je de tandpasta van het plankje pakt, de was in de la wilt leggen, haar All Stars wilt strikken, de borden en messen tevoorschijn haalt, haar onderbroekje aan wilt doen, slaapzak dichtritsen en puzzelstukjes op de goede plek wilt doen. Nu is dat laatste een goed teken natuurlijk, ruimt lekker op. Ware het niet dat het dan om een puzzel met 50+ stukjes van haar zus gaat 😉

D’r veters strikken of een legging aan doen zonder twee benen in één pijp te proppen gaat ook nog niet zo soepel. Brood smeren wel gelukkig, maar het snijden daarentegen. Gelukkig zijn Joost en ik het type ouders dat de kindjes aan laten modderen. Prima, smeer jij je eigen brood maar. Om dan vervolgens na een paar minuten onze hulp aan te bieden. Olivia accepteerde die, Quinn niet. Die houdt d’r mes klemvast en maakt er onverwachte bewegingen mee als wij haar broodje in stukjes willen snijden en gilt keihard: “Nee, zwelluf!”. Gevolg: overal smeerkaas, geen gesneden broodje, maar een blije peuter (en voldoende schoonmaakdoekjes gelukkig).

Lees ook:  Sokkendrama

Mijnlevenalsmama | Smeren

Ein-de-loos geduld, soms strijd en veel lol

Dat “Nee, zwelluf!” is heel leuk als je de tijd hebt. Op dagen dat ik niet hoef te werken bijvoorbeeld. Prima als het brood smeren dan net zo lang duurt als de tijd waarin ik een roerei met tomaat en een kop koffie maak. Het eerste dat Quinn doet zodra ze beneden is, is het kleine stoeltje richting ons aanrecht schuiven. Op werk- en kinderdagverblijf dagen levert dat dus direct een strijd op, omdat wij dan snel de boterhammen smeren. Aankleden idem dito. De ene keer hebben we geduld (en tijd) ervoor, de andere keer gaan we de strijd aan, verliest Quinn en mag ze het niet zelf doen. Klaar.

Aan de andere kant, hoe grappig is het om je peutertje te horen zuchten dat de legging niet aan gaat: “Kan niet?” terwijl ze zich met een bil in het beengat probeert te wurmen, of de onderbroek om haar heupen hangt en ze de beengaten dus gemist heeft. Of ‘zwelluf’ een spelde in doen dat al bungelend aan twee plukjes haar voor haar ogen hangt en ik dan absoluut niet opnieuw in mag doen. Geweldig toch?! Hoe vermoeiend de peuterpuberteit soms ook kan zijn, je krijgt er zoveel voor terug. Ik ben dol op peuters!

 

2 Antwoorden

  1. Peuters <3 Ik heb een soortgelijk blogje klaarstaan voor volgende week, HAHA! Ik ben ook zo gek op de mijne 😀

  2. Heerlijk hè. Ook super grappig dat Quinn en Èvi zo in de zelfde fase zitten. Genieten maar soms ook vermoeiend😉

Laat een reactie achter