Vier jaar mama

geplaatst in: Persoonlijk | 1

Morgen is het zover: ons kleine meisje wordt 4. Morgen zijn we vier jaar ouders, ben ik vier jaar mama. Vorig jaar schreef ik een puntsgewijs blogje over wat 3 jaar moederschap mij allemaal bracht. Dit jaar een sentimenteel hersenspinsel. Want vier jaar moederschap, zucht, vier jaar – dat is een hele tijd. Een prachtige tijd, een vermoeiende tijd, een tijd waarin alles veranderde en toch ook weer niet. Ik ben vier jaar mama, hoera!

Als klein kindje wist ik al dat ik mama wilde worden, pas veel later ontdekte ik hoe mama zijn echt is. Hoe intens geluk en totale oververmoeidheid samenkomen in de eerste periode. Hoe de liefde die je eerder voelde voor je partner of een familielid ‘in het niet valt’ bij de liefde die je voelt voor je kindje. En hoe je ALLES goed wilt doen en tegelijkertijd over ALLES kunt twijfelen. Hoe je goede voornemens qua opvoeding als sneeuw voor de zon verdwijnen zodra je kindje meer zuigbehoefte heeft dan jouw borsten aan kunnen (hallo speen, wat fijn dat je er bent!) en hoe tegelijkertijd sommige voornemens in werkelijkheid nog ‘beter’ uitgevoerd kunnen worden dan je dacht (zo werd de voorgenomen 6 weken borstvoeding maar liefst 3 jaar).

Mijnlevenalsmama | Er tussenuit

Nu ik vier jaar mama ben, oké morgen pas, kan ik beter leven in het nu. Ik kan dingen gemakkelijker los laten en ‘leef’ een beetje van maaltijd naar slaapje naar maaltijd. Dat laatste klinkt negatief, maar dat is het absoluut niet. Het is heerlijk om niet meer de hele dag van alles te moeten voor een bepaald tijdstip. Om een boekje te lezen met de meiden terwijl ik koffie drink en een uur later (en kop koffie verder) erachter te komen dat de wasmachine nog steeds niet aan staat en het brood op is. Hup even naar de supermarkt fietsen, langs de speeltuin en dan spontaan besluiten op een terrasje te lunchen en de kindjes blij te maken met een boterham met hagelslag. Kan gewoon!

Het moederschap heeft met milder gemaakt. En tegelijkertijd een bitch. Vanwege slaaptekort (tja, die kinderen van ons hebben nu eenmaal andere talenten dan slapen) bijvoorbeeld. Of omdat het zo’n dag of fase is dat niets goed is. Bij de kindjes bedoel ik 😉 Maar zoals met alles: het is een fase. Een dag (en als het tegen zit week, of twee) later zijn het weer engeltjes.

Mijnlevenalsmama | Trotse mama

Het is bijzonder om te ervaren dat iets dat vroeger zo vanzelfsprekend leek (namelijk mama worden), zo kwetsbaar is. Je zo kwetsbaar maakt. Zorgen groter maken, blijdschap blijer maakt, verdriet verdrietiger maakt en liefde liefdevoller maakt. Dat de tijd vliegt en tegelijk soms stil lijkt te staan omdat het allemaal nog gisteren leek. Gisteren leek dat Olivia werd geboren, dat ik continu met tranen in mijn ogen liep (lag) van ongeloof omdat dit ONS kindje was. Dat wij haar gemaakt hadden. Dat ik haar geur na al die maanden in mijn buik eindelijk op kon snuiven en mijn vinger langs haar wangetje kon laten glijden.

 

Een Antwoord

  1. Wat heb je het mooi beschreven! Ik herken de kwetsbaarheid en het milder worden, dat heb ik ook zo ervaren. Heel erg veel plezier met Olivia’s verjaardag en succes met de komende schooltijd. Het wordt ineens een ander leven kan ik je alvast verklappen!

Laat een reactie achter