Dagboek van een zwangere #4

geplaatst in: Zwangerschap | 0

Gevoelsmatig ben ik pas een week of 14, 15 zwanger – in werkelijkheid tik ik de 20 weken alweer bijna aan, vraagt Olivia dagelijks of ze haar (hihi) baby al kan voelen en of ze wakker is én begint mijn buik zelfs al in de weg te zitten. Hoe ik mij voel en hoeveel ik al (!) ben aangekomen lees je hier. Lees mee!

Bijna op de helft

Ergens vorige week, toen ik aan het einde van de dag een berg speelgoed van de vloer raapte, besefte ik me opeens dat mijn baarmoeder aan het drukken was. Dat bukken niet zo lekker meer was, het me een weeïg gevoel gaf. “Kom op meiden, even helpen – mama heeft een baby in de buik en ik kan niet alles alleen opruimen!” had helaas weinig effect. Het woord opruimen heeft van de één op andere dag een soort vies geurtje over zich heen gekregen, want ze doen het een stuk minder graag dan een maand of 2 geleden. Ik liet de boel de boel en plofte op de bank. Bij thuiskomst ruimde Joost met de meiden de puzzels van de vloer en ontfermde zich over het eten. Shit zeg, ik zit écht al bijna op de helft. Het wordt lichamelijk zwaarder vanaf nu.

Gelukkig is de last van mijn bekken niet erger geworden. Het lijkt zelfs ietsje minder dan 2 weken geleden. Hopelijk blijft dat zo! Quinn til ik nog steeds te vaak op, vooral al trappend en krijsend als ze iets niet wil (de auto in, haar boodschappenkarretje inleveren of een willekeurige douchegel in de Etos laten staan bijvoorbeeld), maar ik blijf herhalen dat ik haar niet kan (wil) tillen en ze lijkt het steeds vaker te accepteren. Straks na de keizersnede mag ik haar immers 6 weken niet tillen. Dat ging bij Olivia destijds prima, dankzij het vele oefenen vooraf, dus dat lukt nu vast en zeker ook weer. Van de week tilde ik Olivia op het aanrecht, maar dat werd direct afgestraft. Door dochterlief zelf: “Mama, maar jij mag mij toch niet tillen?” Oh nee, dat is waar 😉

Lees ook:  Hoe voorbereiden op (geplande) keizersnede?

Hoewel ik het ‘jammer’ vind dat de zwangerschap zo snel lijkt te gaan, weet ik dat de tweede helft nog lang genoeg duurt. We voelen ons meisje nu steeds vaker en meer en mijn buik blijft groeien dus ik weet zeker dat ik straks rond 32/24 weken niet kan wachten tot ik de 39 weken aantik en mag bevallen. Dat is trouwens zeker, die termijn, omdat ik wederom ga bevallen met een geplande keizersnede. Handig qua aftellen dus 😉

Vocht vasthouden – nu al?!

De afgelopen weken heb ik veel te veel gegeten en ben dus ook onnodig veel aangekomen. Inmiddels heb ik (soort van) geaccepteerd dat mijn lichaam zo’n lichaam is dat in zwangere staat graag een boel vet en andere reserves opslaat. Met +18 en + 22 kilo in het verleden te zijn aangekomen, hoopte ik ditmaal door bewuster te eten en te blijven sporten niet meer dan 15 kilo aan te komen. Inmiddels denk ik dat dit niet realistisch is en ik weer richting of over de 20 kilo ga. Het is niet anders.

Mijnlevenalsmama | 18 weken zwanger

De teller staat as we speak op +6 kilo. Met bijna 19 weken zwangerschap. Het was om en nabij de +8 de afgelopen 2 weken, maar ‘gelukkig’ was dat vooral vocht vasthouden door het ongezonde eten en ben ik dat vocht weer kwijt. Ik wist dat het vocht was, omdat ook mijn sokken en broeken ‘sporen’ achter lieten, maar was toch idioot blij toen de weegschaal weer zakte nadat Joost en ik na de feestdagen de teugels qua eten weer strak trokken. Zes kilo erbij op de helft van de zwangerschap is trouwens best prima, ware het niet dat ik van de zwangerschappen van Olivia en Quinn weet dat ik tussen de 25 en 32 weken 1 kilo per week aankomen. En daaromheen zitten nog meer weken – reken maar uit 😉

Lees ook:  Mijn baby is een cadeau-ca-wat?! 
Genieten, getrappel en ‘mehh’

Of ik geniet van het zwangeren? Absoluut! Ik geniet van de ronde buik, die voelt alsof ‘ie nooit weggeweest is. Ik geniet van de fantasie over dat we straks met z’n vijven zijn én ik geniet van de bewegingen die steeds duidelijker worden. Ze trappelt nog steeds veel naar achteren en naar onderen. Helaas heb ik ditmaal een voorliggende placenta, dus de harde schopjes aan de voorkant blijven vooralsnog uit. Wel voelt Joost haar ’s avonds als we in bed liggen en ons momentje pakken ook. Zo leuk weer!

Waar ik niet van geniet is het uitdijen op alle plekken die niet mijn buik zijn, de hormonen die ditmaal sterker lijken, de moeheid en algehele verminderde berg energie en het feit dat dat dingen lichamelijk zwaarder worden. Een stuk fietsen met beide meisjes die ik op- en af te fiets moet tillen staat (vooral met tegenwind) bijvoorbeeld garant voor harde buiken en nadien een ‘mehh’ gevoel. Van een opstandige peuter rondtillen word ik ronduit chagrijnig en tien keer de trap op- en af doe ik ook niet voor mijn lol. Maar verder is het nog steeds geweldig hoor, dat zwangeren 🙂

Laat een reactie achter