Dagboek van een zwangere #7

geplaatst in: Zwangerschap | 0

Afgelopen zaterdag bereikte ik de mijlpaal van 24 weken zwangerschap. Tijdens de zwangerschappen van de oudste twee vond ik dit ook wel een bijzondere mijlpaal, maar keek er minder naar uit dan nu. Een baby van 24 zwangere weken is officieel levensvatbaar, bij een vroeggeboorte doen dokters vanaf nu alles wat in hun macht ligt om je kleintje op te laten groeien. Ik vind dat bijzonder. Ik vind het een fijne gedachten dat mini nu een redelijke kans heeft. Los van dat ik absoluut niet van plan ben dit keer de zwangerschap niet te voldragen, maar dat terzijde. Hoera, ons kleintje is levensvatbaar – ik ben vandaag 24,5 week zwanger. Het aftellen kan stiekem al een beetje beginnen: nog maar maximaal 15 weken te gaan 🙂

Mijnlevenalsmama | 24 weken zwanger

Gewoon z’n gangetje

Het lijkt wat saai, maar integendeel: de zwangerschap gaat gewoon z’n gangetje. Ik voel me 90% van de tijd fit en goed en de weken vliegen voorbij. Inmiddels begint het wel heel erg te kriebelen en wil ik qua nesteldrang toch echt wel een babykamertje creëren. Eind deze maand verhuizen de meisjes en daarna is mini’s kamer aan de beurt. Wordt aan gewerkt dus.

Het enige dat me nog altijd moeite kost is het aankomen. Ik eet gewoon te veel, snaai te vaak en heb opeens een zwak voor alle soorten snoep en chocola. Tja en van te veel (al dan niet gezond – want dat doe ik ook) eten kom je aan. Vooral als je lichaam ‘gewend’ is in zwangere staat alles op te slaan. Het positieve is wel dat ik nu al mega gemotiveerd ben straks weer binnen een halfjaar alles kilo’s te lozen en strakker in mijn vel te raken, dus dat compenseert de boel een beetje.

Lees ook:  'Mijn' gynaecoloog
Mijn baby, mijn babyzusje

Over de zwangerschap beleven met een kleuter aan je zijde schrijf ik binnenkort een apart blogje. Dat is namelijk ZO BIJZONDER, dat het dat verdient. Een eigen blogje dus. Maar ik wil het medeleven van de meisjes hier ook nog aanstippen. Er gaat geen dag voorbij zonder dat ze fantaseren over hun babyzusje. Zonder dat Olivia scenario’s schetst als: “Als jullie even op het strand willen lopen in de zomervakantie, pas ik wel op mijn baby.” of vraagt of ze vaak een flesje mag geven (dat wordt kolven to-the-max voor mij haha). Quinn wil vooral vaak baby-kijken en trekt dan mijn shirt omhoog en de band van mijn broek omlaag, om vervolgens via mijn navel te concluderen dat ze haar babyzusje nog niet kan zien. En ons kleinste moppie ligt tegenwoordig heel vaak op mijn buik met knuffelen op de bank. Onwijs lief, want zo lag ze eerder nooit én Olivia deed precies hetzelfde toen Quinn nog in mijn buik zat. Kortom: wij zijn niet enigen hier in huis die uitkijken naar de komst van ons kleinste meisje 😉

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.