Het leven van een basisschoolmoeder

geplaatst in: Opvoeding | 1

Inmiddels gaat dochterlief alweer bijna 5 maanden naar school. Dat is zeg maar bijna een halfjaar en jeetje wat is dat voorbij gevlogen. Het laatste halfjaar in aanloop naar de basisschool zag ik er zo tegenop. Inmiddels weten we niet beter. Het basisschoolleven bevalt ons goed!

Ritme, ritme, ritme

Het heeft even geduurd, maar inmiddels zitten we helemaal in het ritme. Joost en ik weten ’s ochtends wie wat doet qua aankleden van de kinderen en het ontbijt maken, ’s avonds zetten we lekker burgerlijk van alles klaar op het aanrecht om ’s ochtends sneller roerei, , smoothies, koffie, brood en een 10-uurtje klaar te kunnen maken en de kindjes worden (meestal) vanzelf wakker zodra ze ons horen douchen rond half 7. Het enige jammere vind ik, zeker nu in zwangere staat en met een soms wat wispelturige peuter aan mijn zijde, het gebrek aan een continurooster op Olivia’s school.

Haar schooltijden zijn 8:15 tot 11:45 en 13:00 tot 15:00 uur. Dat betekent dat ik ’s ochtends om 8 uur de meisjes naar buiten bonjour in jas en schoenen, mijn fiets uit de schuur pak, de kinderen hierop til en we de straat uit fietsen (de school zit aan het einde van de straat en dan aan de overkant van een grotere weg), zodat we binnen nog voldoende tijd hebben om 1. Quinn zelf de trappen op te laten lopen naar Olivia’s lokaal 2. Olivia dikke knuffels te geven en vaak ook nog 3. Speeldates voor die middag te bespreken met de betreffende ouders.

Lees ook:  Mama van twee

Vervolgens zitten Quinn en ik nog voor half 9 thuis aan een kopje thee, draait de vaatwasser en maken we plannen voor die ochtend. Plannen die rond 11:30 weer gestaakt moeten worden, om het riedeltje van de jas, schoenen en fiets te herhalen, Olivia op te halen en dan snel een boterham te eten met z’n drieën. Waarna we, wederom, met jassen/schoenen/tassen op de fiets springen en naar school gaan om iets voor één. Da’s soms best zwaar met een bolle buik, gebrek aan de nodige energie en een ik-kan-en-wil-perse-alles-zelf peutermeisje. Gelukkig vindt dochterlief overblijven leuk en blijft ze sinds de kerstvakantie dan ook een dagje over – zelfs al ben ik gewoon thuis die dag. Dat geeft rust, dat scheelt heen-en-weer-gedoe en Olivia vaart er prima bij. Wie weet dat we na de bevalling tijdelijk ook die 3e dubbele dag als overblijfdag bombarderen 😉

Speelafspraakjes

Naast het heen-en-weer reizen en de een-op-een-tijd die ik ‘opeens’ met Quinn heb en waar we beiden enorm van genieten, krijg je als basisschoolmoeder ook nog te maken met speeldates (en oudergesprekken, meehelpochtenden etc.). Iets waar wij even aan hebben moeten wennen, maar we inmiddels heel erg leuk vinden. Dat je dus de verantwoordelijkheid draagt voor een kind dat niet van jezelf is (of nog ‘erger’: je je kindje moet loslaten omdat ze ergens anders gaat spelen), je continu op wilt letter maar ook moet leren loslaten, je je eigen kind soms kattig hoort doen of juist andersom, je iets lekkers in huis ‘moet’ hebben en je te maken krijgt met andere gebruiken. Zo mag Olivia bij de één met de kussens van de bank spelen, maar mag dat bij ons thuis niet en trekken wij de schoenen uit, maar moet ik daar regelmatig een vriendinnetje op wijzen omdat zij dat thuis niet hoeven. Het is even wennen, maar ook heel erg leuk!

Lees ook:  Tag: Mommy Scenario
Van tegenop zien, naar naar uit kijken

Waar ik dus maandenlang tegen de eerste schooldag op zie, kan ik inmiddels al een beetje fantaseren over beide meiden straks naar school en mijn een-op-een-tijd met de (dan) dreumes, als Quinn over anderhalf jaar 4 is. Ik zie zelfs al een klein beetje voor me hoe het is als ze alle 3 naar school gaan en ik uuuuuuren voor mezelf heb 😉 Het leven van een basisschoolmoeder is zo erg nog niet dames!

 

Een Antwoord

  1. Haha komt goed uit dit artikel!! Mijn oudste wordt zondag 4 en ja ik zie er tegen op, maar kijk er ook naar uit. Hier wel continuerooster dus ben benieuwd hoe dat met middagslaapje van de dreumes gaat…

Laat een reactie achter