Langste moment van de dag …

geplaatst in: Gezinsleven | 3

De avondmaaltijd met kinderen.

Punt.

<einde van dit blogje, geen verdere toelichting nodig lijkt me>

Mijnlevenalsmama | Mathijs Maaltijdbox

Oké, omdat ik dol ben op schrijven en het misschien niet bij iedereen zo gaat, zal ik toch nog iets verder uitwijden over dit onderwerp. Het is half 5, je kind(eren) beginnen te vragen wanneer papa thuis komt, jij doet nog een poging een kop warme thee of koffie (cafeïne is immers onmisbaar met die gebroken nachten), naar binnen te werken en probeert ze zoet te houden met wat fruit, een soepstengel of wat mij part een bakje chips. Terwijl je je hoofd breekt over wat er ook alweer op het menu stond voor vanavond. En of je daar dan wel trek in hebt. Of beter nog: of je denkt dat je kinderen daar trek in hebben, want eigenlijk ben je inmiddels zo moe en afgepeigerd dat je nu al op ziet tegen het aan tafel gaan om 6 uur om vervolgens een halfuur of langer discussie te voeren over het wel of niet leegeten van de borden.

Een beetje gechargeerd, want – even afkloppen – de bordjes gaan bij ons meestal wel leeg, maar die discussie, wat word ik daar toch moe van elke keer. Dat je je kinderen moet aanmoedigen iets te proeven of tussen het kletsen door een hap te nemen, zelf allang en breed je bord leeg hebt, het eten op de grond je alvast geniepig toelacht omdat er straks weer gepoetst moet worden en de aanrecht lonkt om alvast de vaatwasser in te ruimen – want dan is dat maar vast gedaan. Maar je blijft zitten. Moedigt aan. Voert. Zucht. Lacht. Wacht. Zit het uit. En ben trots, wat zeg ik: retetrots, als de bordjes weer leeg zijn. Hoeveel moeite het ook gekost heeft.

Lees ook:  Tag: Mijn kind houdt van ...

Jup, het langste moment van de dag is hier in huis zonder twijfel de avondmaaltijd, gevolgd door het was- en bedritueel. Hoe gezellig het stoeien en kletsen ook is, tegen die tijd zijn we allemaal moe, de lontjes wat korter én de koek op en dan duurt van pakweg 17 tot 19.30 uur toch langer dan de werkelijke 2.5 uur – als je begrijpt wat ik bedoel 😉

Zeg eens eerlijk, zijn wij de enigen die dit bijna elke dag weer een gedoetje vinden of herken jij je helemaal in mijn verhaal?

 

3 Antwoorden

  1. Ik sluit me hier volledig bij aan. Mijn wekker gaat dagelijks om half 6 en als we dan eindelijk thuis zijn na een stop op het kdv, willen er twee meisjes met mama knuffelen en lekker aan me hangen. Het koken erbij maakt het proces niet bepaald soepeler…

  2. Hahaha zooo herkenbaar, dacht dat dit alleen hier voorkomt. Zodra het half 5 is en ik de koelkast deur opentrek willen mijn dochters ineens allebei met het zelfde spelen. Vervelen ze zich, hebben ze honger willen ze kleuren, vragen ze om klei etc etc. En niks is goed, er wordt bijna overal om gehuild. En hier is de oudste een moeilijke eter, ik moet een hele trukkendoos teverschijn halen wil ik er een paar happen in krijgen. En het in bad gaan en tandenpoetsen gaat ook niet zonder slag of stoot. Als ik om 19.15 op de bank neer plof, heb ik altijd het gevoel alsof ik een marathon gelopen heb.

  3. Ik neem me dan ook al tijden voor om overdag alvast te koken of in de avond brood te eten en tussen de middag warm. Maar ook dat lukt niet… Dus je situatie blijft herkenbaar.

Laat een reactie achter