Weer een keizersnede, help?!

geplaatst in: Zwangerschap | 2

Als je mij een beetje kent, in real life of online, dan weet je dat ik fan ben van mijn keizersnedes. Ik zeg er bewust mijn keizersnedes bij, want ik heb genoeg andere moeders om me heen met nare sectio-ervaringen. Je zult mij dus nooit horen zeggen dat een keizersnede echt superfijn is. Ik vond het fijn, de mijne waren fijn. Ik kijk met een heel tevreden gevoel terug op mijn keizersnedes. En ik kijk er naar uit, die derde die gaat komen. En zie er tegenop, dat ook.

Keuze voor een keizersnede

Onze eerste keizersnede, daar hebben we samen voor gekozen. Olivia lag in stuit, een draaipoging mislukte en een stuitbevalling zag ik vanwege de risico’s en de reële kans dat het alsnog een keizersnede moest worden als ik al uren ‘bezig’ zou zijn, niet zitten. De tweede keizersnede was mijn keuze. Althans, Joost wist dat ik dit graag wilde omdat het me de eerste keer goed bevallen (haha) was en de optie van de gynaecoloog om Quinn, die ook in stuit lag, te proberen te draaien, wuifde ik weg. Als kindje 1 niet te draaien was, had kindje 2 vast en zeker ook een goede reden om andersom te liggen. Kindje 3 is een ander verhaal. Die ligt al weken dwars, benieuwd hoe zij eindigt.

Dat keizersnede nummer 3 zijn opwachting maakt staat buiten kijf: na twee keizersnedes doen ze (in mijn ziekenhuis) geen natuurlijke bevalling meer. Mijn baarmoeder is simpelweg te gehavend door de twee littekens en de kans op scheuren tijdens de weeën is te groot. Dat risico nemen ze niet. Dit wist ik op het moment dat ik koos voor de keizersnede bij Quinn al trouwens.

Mijnlevenalsmama | Keizersnede, graag!

Weten wat je te wachten staat

Het fijne aan een geplande keizersnede vond ik beide keren het weten wat je te wachten staat. En dat was ook direct het enge de tweede keer en is hetgeen wat me nu soms ook angstzweet bezorgt. Ik WEET dat het plaatsen van de katheter een rotgevoel is, dat de spanning vooraf immens is en dat ik lig te trillen in de voorkamer als mijn infuus geplaatst is. Ik zie wederom enorm op tegen de ruggenprik, hoewel hij er bij Quinn zo in zat. En dat is dan alleen het plaatsen, de risico’s en mijn angst dat hij niet werkt en ik onder narcose gebracht moet worden of juist dat hij niet meer uitwerkt, daargelaten.

Lees ook:  Herstel keizersnede: maand later

Het is niet niks zo’n enorme buikoperatie. Ja het is een geboorte, de geboorte van ons kleinste meisje, een moment waar we onwijs naar uit kijken. Maar het is een een heftige ingreep, eentje die ditmaal nog langer gaat duren dan de tweede keer vanwege het littekenweefsel door beide eerste snedes, eentje die gewoon de nodige risico’s met zich meebrengt. Zowel voor mij als voor mini.

Mijnlevenalsmama | Baby geboren

Tot slot de napijn. Bij Quinn heb ik enorm veel last gehad van naweeën en daardoor de hele eerste nacht wakker gelegen. Een nacht alleen met mijn kleine baby in het ziekenhuis, zonder Joost en Olivia. Verschrikkelijk. En weer zal ik de rest van mijn gezin moeten missen, zullen Joost en ik ons verscheurd voelen omdat hij niet continu bij mini is en haar kan leren kennen en omdat ik mijn grootste meisjes geen geborgenheid kan geven terwijl ze net de (misschien wel grootste) verandering van hun leven doormaken en (weer) grote zus zijn geworden. En datzelfde geldt trouwens ook voor de kraamweek en een deel van de tweede week, mijn herstel zal simpelweg langzaam gaan en zwaar zijn. Ik heb een buikwond, heb mijn rust nodig. Ik weet wat me te wachten staat en dat vind ik fijn. En toch ook weer niet.

Dus, een derde keizersnede – help?!

Lang verhaal kort: die derde keizersnede komt er. Eind mei. We hebben nog geen datum, maar omdat ik mijn uitgerekende datum weet én weet dat het ziekenhuis waar ik beval streeft naar 39 weken in de buik, heb ik een vermoeden wat de datum gaat worden 😉 Over 6 weekjes word ik van de verloskundige overgedragen aan de gynaecoloog en dan plannen we direct een datum.

Lees ook:  Een geplande keizersnede

Overigens ben ik op dit moment vooral heel benieuwd hoe mini dan ligt. Zoals ik bovenaan al schreef ligt ze al weken dwars. Ze ligt ook erg laag in mijn buik (komt amper voorbij mijn navel) en met haar hoofdje richting mijn ruggengraat gedraaid. Ligt lekker blijkbaar. Ergens denk ik: zal dit kindje gewoon goed gaan liggen en haar zusjes laten zien dat stuitliggen helemaal niet nodig was bij mama? Aan de andere kant geloof ik eigenlijk niet dat het goed-om past bij mij. Gut feeling.

Hoe spannend ik het ook weer vind en hoe goed ik mij bewust ben van de nadelen van een keizersnede, de voordelen staan nog steeds scherper op mijn netvlies. Ik vind het geplande heerlijk (moeten we DE datum wel halen natuurlijk), het weten waar ik aan toe ben in het ziekenhuis de dag van de ingreep en de dagen erna, dat ik min of meer weet hoe ik uit de strijd kom, wat ik van mijn lichaam kan verwachten in de kraamweek (lees: niet veel) en dat ik niet 2 weken na mijn bevalling huppelend Olivia uit school kan halen. Sterker nog: we gaan het zo plannen met wat hulplijnen dat ik pas na 3 weken weer zelf heen- en weer hoef te wandelen. Rustig herstellen is belangrijker dan de boel overhaasten. Kom maar op met die derde keizersnede – ik kijk er naar uit!

2 Antwoorden

  1. Ik heb geen ervaring met keizersnede zelf, was eigenlijk blij dat het “gewoon” ging. Wel een draaing gehad van stuitligging, Dat ging zó makkelijk in mijn geval! Ze bereiden me voor op vreselijke pijnen maar ik heb er geen moment last van gehad, en de baby ook niet.

  2. Ik zou er ook weer zo voor kiezen hoor 🙂 mij 2e lag ook in stuit. Ze hebben geprobeerd te draaien (hels!) maar dat lukte dus niet. Uiteindelijk besloten een keizersnede te ondergaan. Wat een verademing na mijn eerste natuurlijke bevalling. Ik vond dat geplande inderdaad ook erg prettig. Ook vond ik de wond op mijn buik minder erg dan de pijn die ik had van de knip/hechtingen daar beneden.
    Heel veel succes met je bevalling!

Laat een reactie achter