Hoe mijn rijgedrag zwanger steeds verandert

geplaatst in: Persoonlijk, Zwangerschap | 3

Hormonen zijn rare dingen. Met name in zwangere staat heb ik er (veel) last van. Zelfs, of vooral, in het verkeer. Vandaag vertel ik alles over scherpe bochten, hoge vrachtauto’s, angst voor een aanrijding, hallucinaties en korte lontjes. Lees je mee?

Vlijmscherpe bochten

Ik weet nog goed dat ik tijdens de zwangerschap van Olivia negen van de tien keer een angstige man naar me had. Joost was maar wat blij met die hengsels boven het portier en liet me keer op keer weten dat ik de bochten te scherp nog. Ik had geen flauw benul. Hormonen 😉

Overigens heb ik mezelf, ons kindje of manlief nooit in gevaar gebracht en was mijn enige ‘daad’ in de 3e of 4e versnelling door de bochten racen. Tegelijkertijd was ik een angsthaas als het ging om vrachtwagens. Op de snelweg. Ik ‘zag’ ze vrijwel altijd via mijn rechterflank mijn auto in rijden. Terwijl er dus niets gebeurde. In- en uitvoegen werd door de hormonen wel een soort van dingetje en deed ik liever niet. Desondanks heb ik mezelf tot vlak voor de bevalling gewoon veilig op de weg begeven en liet nog net toe dat we een taxi namen op weg naar het ziekenhuis voor de keizersnede. Het liefst reed ik zelf 😉

Mijnlevenalsmamaa | Zwanger en de bus
Dagelijks wachten op de bus zie ik trouwens echt niet zitten 😉
Kort lontje

Niet perse hormonaal denk ik, maar vooral iets voor vermoeide ouders? Een kort lontje. Je, al dan niet hardop, uitlaten over iemands gedrag op de weg. Een diepe zucht slaken als er weer zo’n gek voorbij scheurt of iemand in slakkentempo op de linkerbaan blijft rijden. Herkenbaar toch?

Lees ook:  Weer zwanger!
Hallucinaties, want – er is niks aan de hand. Toch?

Tijdens mijn zwangerschap van Quinn kreeg ik last van ander leed op de weg. Mijn rijgedrag veranderde, ik werd een beetje angstig. Niet écht, maar wel in mijn hoofd. Ook al klinkt ook dat heftiger dan het in werkelijkheid is. Ik zag dingen die er niet waren. Had ik een zebrapad gecheckt en wist dat ik door kon rijden, keek ik tijdens het rijden nogmaals omdat ik opeens dacht dat er toch iemand over mijn rechterschouder aan kwam lopen.

Deze zwangerschap heb ik daar, in mindere mate, weer last van. Vrij irritant kan ik je vertellen. Maar voor jullie me aangeven en van de weg willen hebben: ik rijd omdat ik me zeker voel van mezelf. Nog nooit in een benarde situatie ben gekomen en heel goed weet wat waanideeën zijn en wat niet. Maar ik kijk uit naar de dag dat ik weer hormoonloos rondrijdt 🙂

3 Responses

  1. Meike

    Heel herkenbaar. Enerzijds ben ik nu extreem voorzichtig, want ik zie op kruispunten al auto’s bij me naar binnen rijden en anderzijds zit ik te schelden en te tieren bij bumperklevers en slakken op de weg. Ik moet soms wel eens uitleggen dat wat mama zegt weer snel vergeten moet worden.🙈

  2. Christine

    In week 36 van mijn zwangerschap viel ik bijna flauw achter het stuur.. mijn man zat naast me en we zijn vliegensvlug na 200m bij een tankstation erafgegaan.. dat soort dingen vergeet je nooit meer! Ik had al meerdere keren daarvoor flauwte’s gehad thuis, maar had nooit gedacht ze achter het stuur te krijgen! Super naïef natuurlijk. We waren juist op weg naar de verloskundige en zij vond dat ik niet meer mocht rijden. Toen ik een week later bijna ‘out’ ging op de fiets was het voor mij klaar.. ik ging wel alles met de benenwagen doen of liet me rijden! Succes met de laatste loodjes in ieder geval.

  3. Leonie van Mil

    Ik ben sowieso geen held in het verkeer. Toen ik zwanger was durfde ik al helemaal niet meer te rijden of überhaupt bij iemand in de auto te stappen. 😉

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.