Als je jezelf door hormonen niet meer herkent …

geplaatst in: Persoonlijk, Zwangerschap | 1

Zwangerschap en hormonen, de woorden gaan hand in hand. Geef je als zwangere vrouw niet zelf direct aan dat je last hebt van je hormonen, dan vraagt iemand je er wel naar of geeft je partner voor je aan dat je daar last van hebt 😉 Maar wat als je jezelf niet meer herkent door de hormonen …?

Anders dan de vorige keren

Deze derde zwangerschap is anders dan mijn andere twee zwangerschappen. Dat begon al met de misselijkheid in het begon. Geen gekokhals (behalve dan van die 3x buikgriep die ik te pakken had in de eerste twee trimesters), het voelde ‘anders’. Niet voor niets dacht ik dat het een jochie ‘moest’ zijn – bij Olivia en Quinn voelde ik me immers precies hetzelfde. Maar er is/was meer: mijn hormonen. Of beter gezegd: horrormonen. Tot op de dag van vandaag heb ik last van ze. En herken ik mezelf niet meer, da’s nog het ergste van alles.

Ik wéét dat het tijdelijk is, net als het uitdijen, maar dat maakt het niet minder irritant. Van neerslachtigheid in de eerste weken van de zwangerschap naar een structureel kort lontje, heel veel moeite met in- en doorslapen en veel te veel trek in lekkers. Vooral dat korte lontje zit me dwars. Ik ben écht geen leuke moeder of partner deze maanden. En dat spijt me.

Totaal andere persoonlijkheid

Moeder, vermoeidheid, zo nu en dan schreeuwen (vaak om niks) tegen je kinderen, je af reageren na een slechte nacht – het hoort er allemaal bij. Alleen is het bij mij nu allemaal een tandje erger. Gelukkig zijn Olivia en Quinn nog altijd even gek op me, ben ik niet de hele dag aan het blèren en weet Joost dat het tijdelijk is. In heb een soort andere persoonlijkheid door de hormonen dit keer. Een (kant van) Gwen die ik helemaal niet leuk vind.

Lees ook:  Samen zwanger
Uitzitten, er zijn ergere dingen

Zoals ik al schreef: nooit eerder heb ik zoveel last van hormonen gehad. Dat ik mezelf iets hoor zeggen of geïrriteerd hoor worden om niks en denk “Stop dan.” – maar dus niet kan stoppen. Bizar vind ik het. Maar in the end, is het het allemaal waard. Het is tijdelijk, het is geen vreselijke zwangerschapskwaal, het belemmert met niet in mijn normale ‘werkzaamheden’ en buiten mijn gezin heeft vrijwel niemand er last van. Ik hoop dus maar dat ze me vergeven, die man en kindjes van me – mini is het straks allemaal waard!

Een Antwoord

  1. Ooow heel herkenbaar…soms hoor ik mezelf dingen zeggen en denk ik WAT DOE IK TOCH DOM 😂😂

Laat een reactie achter