Dagboek van een zwangere #13

geplaatst in: Zwangerschap | 1

Mei, de maand waarin mini geboren wordt! Officieel ben ik 3 juni uitgerekend, maar omdat ik dus wederom beval middels een keizersnede en weet dat ze dat in ons ziekenhuis het liefst in de 40e week (dus na de 39-wekengrens) plannen, weet ik al maanden dat ik juni niet ga halen. Het is aftellen geblazen, spannend!

Alles ligt klaar

Mijn ziekenhuistas staat al een week of 3 klaar in de babykamer, we hebben gecheckt of de maxicosi op de achterbank past naast de stoeltjes van Olivia en Quinn (past!) en ik heb zelfs vorige week de boodschappen gehaald die mee gaan naar het ziekenhuis. Wat blikjes cola, spa rood, dextro, menthos, pringles. Ik moet immers sowieso 2 dagen en nachten in het ziekenhuis verblijven, dus iets lekkers kan geen kwaad 😉

Qua paklijst heb ik dezelfde lijst als de voorgaande keren aangehouden. Hier heb ik hoogzwanger van Quinn een blogje over geschreven, inclusief downloadable paklijst die jou een handje op weg kan helpen. Die vind je hier. Joost blijft, net zoals toen Quinn werd geboren, thuis met de meiden. Althans, ze zullen een deel van de dag en Joost, dankzij een lieve oppassende oma, ook ’s avonds, langskomen maar de meisjes worden niet blij van de-heeele-dag daar hangen en ik heb mijn rust natuurlijk ook nodig de eerste dagen. Voor manlief heb ik dus alleen een T-shirt en deo ingepakt – voor mezelf staat de hele rataplan klaar.

Mijnlevenalsmama | Eerste pakje
Eerste pakje

Hierboven zie je het eerste pakje. Noem het OCD, noem het idioot of onzin, maar Joost en ik wilden graag weer een setje van de Hema. Simpelweg omdat we dat voor Olivia en Quinn ook hadden. Omdat het nu wat warmer (hoop ik) is, dan in oktober en december hebben we gekozen voor een romper met korte mouwen met een vestje daarover. Eventueel heb ik ook een matchende lange mouw romper ingepakt trouwens.

Lees ook:  Dagboek van een zwangere #7

De cosleeper (zie foto) staat in elkaar, opgemaakt en wel. In de babykamer. Die slepen we last-minute naar onze kamer, omdat zo’n ding naast het bed het opstaan met idioot bolle buik vermoeilijkt. Zie je mij al 10x per nacht eerst naar het voeteinde schuiven alvorens ik mijn volle blaas kan legen op het toilet? Ik niet.

Niet klagen, maar dragen

Nog steeds heb ik niks te klagen. Mijn verlof is inmiddels ingegaan, de dagen tellen we letterlijk af op de kruiskalender die ik voor de meisjes heb gemaakt, de kilo’s blijven gestaag groeien en mijn buik voelt beurs aan alle kanten. Precies zoals het hoort met bijna 37 weken zwangerschap. Ik klaag (niet) en draag 🙂

Een Antwoord

  1. o wat heerlijk dat je al verlof hebt! Geniet er lekker van!

Laat een reactie achter