Mijn bevallingsverhaal #3

geplaatst in: Zwangerschap | 2

Inmiddels is Charlie alweer bijna 3 maanden oud en ben ik allang en breed kraamvrouw-af. Het werd dus hoogtijd mijn bevallingsverhaal uit te werken. Geen gebroken vliezen, geen urenlange persweeën, geen stortbevalling of slopende uren, maar (wederom) een geplande keizersnede. De meest relaxte van de drie, wat achteraf makkelijk praten is want man man, wat was ik weer gespannen vooraf. Lezen jullie mee hoe Charlie geboren is? Over de geboorte van Olivia en Quinn kun je respectievelijk hier en hier lezen.

Nog even spannend en afwachten

De laatste 4 weken van mijn zwangerschap had ik wekelijks een controle afspraak bij de gynaecoloog. De laatste stond exact een week voor de keizersnede gepland. Tijdens deze controle bleek mijn vruchtwater al iets te zijn afgenomen, volgens de gynaecoloog bestond er een kans dat ik de geplande datum (39 weken en 2 dagen zwangerschap) niet zou halen …

Thuis heb ik direct een kraammatje op ons matras gelegd en bespraken we het ‘noodscenario’ qua opvang voor Olivia en Quinn nog eens met de buren en mijn schoonmoeder. Van maandag t/m vrijdag was ik in de vooronderstelling dat ik eerder zou bevallen, vrijdagmiddag kreeg ik een soort rust over me: ook Charlie zou netjes wachten tot haar geplande datum. Ik ging mijn laatste zwangere weekend tegemoet.

Een fijn weekend, een zonnig weekend, een weekend waarin ik bewust afscheid nam van het zwangeren. Zonder enige weemoed – op naar een nieuwe fase. Heel anders dan de vorige twee keer trouwens, toen was ik een beetje verdrietig dat het voorbij was. Bij Charlie keek ik vooral ENORM uit naar de geboorte, naar het achter de rug hebben van de ingreep en keek ik ook al een stap verder: de kraamweek, mijn lijf terug, weer lekker sporten en fit zijn. Tegelijkertijd bracht dat laatste weekend ons dichterbij de keizersnede en ja, ook dat vond ik deze derde keer weer spannend. Het is gewoon een grote buikoperatie, de ruggenprik is niet zonder risico en daarbij werd ik me in aanloop van de geboorte weer steeds bewuster van wat Charlie allemaal zou kunnen mankeren. Van ernstige afwijkingen die op de 20-wekenecho gemist waren, tot het ontbreken van ledematen of een oog. Je kunt je er maar druk om maken als het 30 graden is en je weet dat je 2 dagen later je kindje in je armen kunt sluiten 😉

Daar is ze!

De katheter inbrengen, het wachten tot de verpleegkundige gebeld werd dat we naar de OK mochten, het infuus inbrengen – het voelde allemaal als peanuts dit keer. Ik wist na twee keer exact wat me te wachten stond, in welke volgorde en hoe het zou voelen qua pijn of irritatie (ik vind een katheter inbrengen echt vreselijk kut bijvoorbeeld). Het hele stappenplan speelde zich af in mijn hoofd, de verpleegkundige hoefde ons weinig uit te leggen. Het voelde ontspannen. Op een gespannen manier, want die zorgen om de ruggenprik (ik ben lichtelijk getraumatiseerd bij Olivia, toen ze hem 3x verkeerd prikten) en om Charlies conditie – die bleven.

Vlak voor ik met bed en al naar de OK gereden zou worden, kwam de gynaecoloog (mijn favoriete!) langs mijn bed. Een arts in opleiding tot specialist (AIOS) zou de ingreep uitvoeren, hij zou de boel in de gaten houden. Oké, prima. “Zolang je maar zorgt dat ze het netjes dichtmaakt enzo.” De AIOS bleek een supervriendelijke jonge vrouw, ik had er alle vertrouwen in. Eerst die ruggenprik maar ‘even’ fixen. M’n gyn wist dat ik daar tegenop zag en coachte me er subliem doorheen. Ontspannen, licht voorover buigen, adem in adem uit en ondertussen leidde hij me af en maakte flauwe grapjes. Nailed it! De ruggenprik zat in mum van tijd, ik werd netjes op de operatietafel gedrapeerd met mijn slappe benen, Joost nam plaats naast mijn hoofd en de operatie kon beginnen. Tijd om ons kleine meisje te ontmoeten!

Lees ook:  Dagboek van een zwangere #2

Het duurde wederom langer dit keer. Meer verklevingen, meer littekenweefsel, een minder soepele baarmoederwand. Het hoort er allemaal bij. De minuten tikten weg, een paar keer voelde ik een vreselijke golf van misselijkheid (komt door de ruggenprik) en de band van het continu meten van mijn bloeddruk zat megastrak, maar rond 10.20 kwam het verlossende woord dat ze bij het huisje van de baby waren en ze elk moment geboren kon worden.

Ik lieg niet als ik zeg dat ik 50 prachtige foto’s van de geboorte heb. De anesthesie-assistent heeft bijna elke centimeter huidlaag die open ging op de kiek gezet. Wauw! Charlie duwde zichzelf deels zelf door mijn buik naar buiten en keek direct helder uit haar ogen. Een APGAR met drie tienen, wederom zo’n klein warm lijfje op mijn borst terwijl mijn buik weer gehecht werd, tranen in onze ogen van opluchting. Ondertussen druk ik de gynaecoloog in opleiding op het hart de boel netjes te hechten en staren Joost en ik dus naar een gezond klein, naar borstzoekend, meisje op me. Weer gelukt. Wat een genot!

Mijnlevenalsmama | Keizersnede

Mijnlevenalsmama | Keizersnede

Overgeven aan babybubbel

Nee, niet het spugen van de zenuwen, maar letterlijk me overgeven. Toen ik destijds Olivia ’s middags met oma bij ons thuis achterliet, wetende dat ik haar voorlopig niet kon verzorgen én minimaal twee nachten niet thuis zou slapen, heb ik heel wat tranen gevloeid. Ik wist dat ze in goede handen was bij oma tijdens de geboorte van Quinn en wist ook dat ze zich die dagen erna goed zou redden met Joost en oma om haar heen, maar het voelde desalniettemin als falen. Ik zou mijn kleine meisje tekort doen, omdat ik zo nodig moest bevallen. Ditmaal was het anders. Heel anders. De meiden hadden (hebben) elkaar en oma is inmiddels geroutineerd in oppassen dankzij de vele uren die zij voor de meisjes zorgt zodat deze mama kan sporten (waarvoor duizendmaal dank, ik zeg het te weinig, maar ik ben je echt ontzettend dankbaar hiervoor – en ik weet dat je mee leest!). Dat achterlaten van Olivia en Quinn voelde dit keer dus niet als achterlaten. Ik zou ze later die middag weer zien, Joost zou de nachten dat ik met Charlie in het ziekenhuis verbleef gewoon thuis slapen en alles voor hen zo normaal mogelijk houden. Tijd om me onder te dompelen in de babybubbel. Geen zorgen om thuis, geen zorgen om mijn oudste kindjes, die redden zich prima met papa en oma.

En zo geschiedde. Ik heb me vanaf het moment dat wij saampjes de deur uit stapten richting het ziekenhuis, tot het moment dat ik thuis kwam met Charlie (en ook daarna, toen ik nog veel boven zat tijdens de kraamweek), geen moment zorgen gemaakt om Olivia en Quinn. Een wereld van verschil met twee jaar geleden, want oh wat vond ik het toen moeilijk om me op te laten slokken door newborn Quinn terwijl ik, in mijn ogen, Olivia tekort deed.

Die twee dagen en nachten in het ziekenhuis waren niet perse ontzettend gezellig, maar het leren kennen van Charlie, haar geur op te snuiven, me niet druk hoeven maken om het thuisfront, de verpleging die me waar mogelijk hielp, Joost die (al dan niet met de meiden) 2x per dag op bezoek kwam. Het was genieten, even tijd voor mezelf, alle rust om te herstellen. Mijn baby en ik.

Lees ook:  Alweer bijna 1!
Ontzettend voorspoedig herstel

Mijn herstel is dit keer nog voorspoediger gegaan dan bij Quinn. En dat was toen al een wereld van verschil met Olivia. Een keizersnede is niet niks, het is een immense buikoperatie. De eerste keer je bed uit moeten om te plassen op de 2e dag is geen pretje. Behalve de derde keer dan. Ik deed het bijna met een glimlach op mijn gezicht en verbaasde daar niet alleen de verpleegster, maar ook mezelf mee. Het douchen en mijn haren wassen later die dag waar ik zo tegenop zag? Het trekkerige gevoel in mijn buik bleef uit. Ik voelde de wond gek genoeg amper. Misschien omdat mijn huid, de spieren en zenuwen al 2x eerder kapot gemaakt waren daar? Misschien omdat ik de pijn herkende en gemakkelijker kon verbijten? Misschien omdat ik veel rust in mijn hoofd had? Hoe dan ook, het was onwijs fijn – zo’n voorspoedig herstel (eerder kon je al lezen over onze geweldige kraamweek, waarin dat voorspoedige herstel gewoon doorzette).

Mijnlevenalsmama | Keizersnede

Natuurlijk zag ik er bleek, moe en enigszins gedrogeerd door de morfine uit, maar het best van alle drie de keren. En zo voelde ik me ook. Ik schreef op Instagram een paar uur na de geboorte van Charlie dat ik me niet overreden voelde door 5 Intercity’s, maar slechts door een busje van Albert en zo voelde het ook écht. Terwijl ik dit typ krijg ik weer een grote glimlach op mijn gezicht, want wauw wat was dit toch weer een geweldige ervaring. Een prettige keizersnede, een ontspannen bevalling, een overall heerlijke sfeer tijdens mijn hele ziekenhuisverblijf.

Eindelijk met z’n vijven!

We did it. Het zit erop. Nevernooit meer. Een greep uit de kreten die Joost en ik met elkaar deelden in de OK toen Charlie veilig en wel, kerngezond, op mijn borst lag. De ‘stress’ rondom het zwanger worden na miskramen, de spanning met de 20-wekenecho, de intense spanning in aanloop naar de keizersnede, de zenuwen in de OK. Eindelijk met z’n vijven. Compleet. Ons gezin 

Mijnlevenalsmama | Grote zus

Mijnlevenalsmama | Grote zus

De eerste ontmoeting van de meisjes met hun babyzusje ging precies zoals ik had gehoopt. Olivia meteen vol trots, Quinn die het allemaal wat minder interesseerde en die na 10 minuutjes met een filmpje bij oma op schoot aan de rand van mijn bed wilde zitten. Precies zoals Olivia toen zij geboren werd, want wat kun je immers verwachten van een tweejarige?

Toen Joost een dag later met de meisjes op bezoek kwam en ik, gedoucht en wel, vanaf een stoel aan het voeteinde toekeek hoe alle drie (!) mijn meiden op het bed lagen of hoe de oudste twee later speelden met het ziekenhuis bed, terwijl manlief zijn kleinste meisje in zijn armen had – man wat een geluk. Mijn hart maakt nog steeds een sprongetje en ik voel een brok in mijn keel als ik terugdenk aan die bewuste anderhalf uur waarin we voor het eerst alleen met ons vijven waren. Gelukkiger dan dit kun je mij niet maken, wat zijn we blij met Charlie erbij!

2 Antwoorden

  1. Wat een mooi verhaal! Het overhaalt me bijna om ook voor een derde te gaan hihi. Ik heb ook al 2 keizersnedes gehad omwille van stuitligging. Een derde kindje zou ik zien zitten, maar een derde zwangerschap en keizersnede echt niet. Ik heb er zo’n slechte ervaring mee… Wat fijn om te horen dat het bij jullie zo vlot verlopen is! Geniet van jullie mooie gezin!

  2. Wat een fijn verhaal en prachtig geschreven! Geniet van je mooie gezin van 5.

Laat een reactie achter