Met pijn in het hart: de katten weg

geplaatst in: Huishouden | 0

Op het moment dat jullie dit lezen, hebben wij één van de, zo niet DE moeilijkste beslissing ever genomen en na jaren afscheid van onze katten genomen. Het werkte niet meer. We hebben geen huisdieren meer.

Twijfel, twijfel

De beslissing de katten een ander onderkomen te geven is niet van de een of andere dag genomen. Sterker nog, het speelt al anderhalf jaar. Of nee, iets langer, namelijk sinds Quinn ging kruipen. Toen Olivia geboren was, hebben de katten best even moeten wennen aan de nieuwe gezinssituatie, maar ze bleven ons ’s avonds opzoeken. Na de komst van Quinn veranderde dat. Toen Quinn nog maar een klein Quinnetje was, heeft Billy, de kater die ik notabene al langer ‘heb’ dan Joost, zichzelf een tijdje kaal gebeten. Niet helemaal, maar wel tot bloedens toe. Stress. Gelukkig nam dit af naarmate Quinn langer bij ons was. Een kruipende baby leverde echter weer een andere uitdaging op. Uithalen als je je bedreigt voelt, onze kater heeft dat dus een paar keer gedaan. 2x met een kras op het gezicht van de meiden als resultaat, vaker schoot alleen de schrik erin. Maar ja, vertrouw ik de katten met onze kinderen? Nee.

Soms werkt iets niet meer. Beland je in een nieuwe fase, een ander leven. Zo ook hier in huis. Ooit waren de katten ons alles, inmiddels lopen ze vooral in de weg, hebben we overdag de ‘tijd niet’ om ze aan te halen en worden ze 5 tot 10 keer per dag uit een slaapkamer (want dat mag niet, maar Olivia en Quinn laten nog wel eens een deur open staan), wandelwagen, het babynestje of simpelweg de woonkamer (omdat de meiden hier druk aan het spelen zijn en ik bang ben voor uithaaltaferelen) gejaagd. Dat. Werkt. Dus. Niet.

Joost en ik hakten de knoop door op vakantie. Billy heeft weer een stuk of 6 kalende stressplekken, Nala irriteert ons (hoe sneu het ook klinkt als ik dit typ) mateloos tijdens het spitsuur door voor je voeten te lopen en zich onder het bed in de meidenkamer te verstoppen en Charlie gaat straks kruipen – wat weer resulteert in meer en meer naar buiten jagen van de beestjes omdat ik niet naar het toilet durf met een baby op de grond en de kat in dezelfde ruimte.

Lees ook:  De kat en de baby
Stress en verwaarlozing

De katten zijn verwaarloosd bij ons. Emotioneel verwaarloosd. Ze krijgen de aandacht niet die ze verdienen en als wij wel eenmaal de rust in onze kont hebben om ze aan te halen en lekker op de bank te knuffelen ’s avonds denken zij ‘zoek het uit’ en lopen weg of besluit Billy urenlang door de wijk te gaan wandelen. Poepen voor de kattenbak, erachter plassen (goddank – nog – niet op meubels en babyuitzet), heel veel haren (maar goed, die extreme rui is gelukkig niet het hele jaar door) en die zichtbare stress bij de één, heeft ons de knoop doen doorhakken. Ik bedoel, Billy weg doen en Nala houden voelt nog gekker dan voor beiden een ander plekje zoeken. Een plekje waar ze de aandacht krijgen die ze verdienen. Een plekje zonder kleine kinderen. Een beter plekje. Zonder stress.

Met tranen in m’n ogen

Zoals gezegd, de beslissing is zéker niet van de één op andere dag genomen en eigenlijk voelt het ontzettend waardeloos dat ik na 12 (!) jaar Billy dump en dat we ook Nala die we 10 jaar geleden samen namen de deur wijzen, maar het past niet meer.

Ze verdienen een beter plekje. Een liefdevol huis voor de resterende jaren, aandacht, toewijding, heel veel knuffelsessies op de bank zoals wij ooit hadden met ze, meer dan rennende peuters en baasjes die (uit vermoeidheid?) hen opzij duwen als ze bezig zijn met/voor de kinderen. Ik hoop zo intens dat ze dat krijgen, dat ze nog een aantal mooie jaren tegemoet kunnen en van hun oude dag mogen genieten. Met tranen in mijn ogen, want ik weet dat dit de beste oplossing is voor zowel hen als ons, maar het doet pijn. Je neemt geen kat met het idee daar afscheid van te moeten nemen voor de dood jullie scheidt. Althans, zo zag ik het nooit voor me. Wij besloten echter anders, beter voor hen, beter voor ons. Hoop ik.

Laat een reactie achter