Terschelling zonder auto

geplaatst in: Gezinsleven, Ontspanning | 0

Zondagmiddag in huize Kuijten. Een groot glas wijn (helaas pindakaas, niet voor mij want Charlie was nog inpandig op dat moment) en een blikje cola zero no cafeïne (wel voor mij, want nou ja – Charlie was nog inpandig op dat moment), Turks brood met dip, overal chipskruimels van de meiden en een tablet op schoot. Ruim 4 maanden voor vertrek naar Terschelling, tijd om de veerboot te boeken …

“Sorry, wat zeg je?!”

Ik kom al op Terschelling sinds ik nog een Gwennetje was. Mijn ouders namen ALTIJD de auto mee. Pas toen ik al puber terugkeerde met mijn fiets (en een stel vriendinnen en een tent), viel me op dat bijna iedereen alles op de fiets deed. Dat er weinig auto’s reden en dat je alleen met de fiets goed in het centrum van de dorpjes kon komen. Waarom namen mijn ouders in godsnaam de auto steeds mee op de boot? Het antwoord: wij, de kinderen. Joost en ik zouden dus ook met de auto overvaren. Handig voor de bagage enzo.

Dat Turkse brood met dip dus, die wijn, die cola – ik verslikte me bijna. In de cola wel te verstaan. Met de boot over bleek 3x zo duur dan zonder auto. Voor een enkeltje. Dat houdt dus in dat we met z’n vijven voor pakweg 80 euro retour konden varen, tegenover een enkeltje met de auto a 180 euro, waarbij de terugreis dan een soort korting kreeg en ‘slechts’ 130 euro zou zijn. Reken maar uit …

Nu zou je denken dat bovenstaande titel sloeg op het feit dat ik dit prijsverschil tegen manlief zei en hij “Sorry, wat zeg je?!” uitkraamde, maar niets is minder waar. Dat prijsverschil deed hem niets. “Boek maar” was de reactie. Met overtocht voor onze bolide dus. Maar ik besloot anders: “Wat als we de auto nou eens in de haven laten staan en zonder auto over gaan? Op het eiland gebruik je immers je auto toch niet – da’s toch zonde van het vakantiebudget?” “Sorry, wat zeg je?!”

Passen, meten, doen!

En zo geschiedde. Een bolderkar en de wandelwagen gevuld met losse tassen, een grote sporttas op de rug, Charlie in de draagdoek, Olivia aan de hand en Quinn op het meerijdplankje. We can do this. We besloten een overtocht zonder auto te boeken. Terschelling zonder auto, mét kinderen en bagage voor een dikke week vakantie? Ja dat kan!

Lees ook:  Bath Time #33

Het was wat passen en meten, maar goed – dat was het ook in de station met 3 kinderen op de achterbank en een wandelwagen met bak en idioot groot onderstel en het is té jammer dat ik geen foto heb gemaakt, maar het was dus eigenlijk easy peasy. De overtocht en het ‘inparkeren’ van alle bagage verliep exact zoals ik 4 maanden eerder voor me zag. Missie geslaagd. Laten we voor het gemak even vergeten dat ik 2 (!) dagen voor vertrek pas bedacht dat de auto ergens gestald moest worden en ik dus 5 parkeerterreinen heb gebeld voor een plekje. Goddank gevonden. Tip mijnerzijds: bedenkt dit terwijl je je overtocht boekt – dat scheelt een hoop stress 😉

Mijnlevenalsmama | Terschelling

Auto gemist? Geen moment!

We hebben de auto geen moment gemist. Olivia en Quinn misschien wel trouwens. Dat moment dat het af en aan regende en hun ouders besloten wel op de fiets te stappen en naar een dorp 6 kilometer verderop te fietsen (da’s voor Terschellingse begrippen best ver) en we dus een bui over ons heen kregen. Charlie sliep gewoon door, dicht tegen mij aan in de draagdoek. Zij had hooguit 3 natte plukjes haar, Olivia en Quinn waren net als wij redelijk doorweekt.

Maar verder? Nee, geen moment gemist. Ik had vooraf een taxibusjes geregeld van de haven naar ons verblijf, bij ons verblijf boekten we fietsen met stoeltjes en met het idee dat we bij slecht weer ook iets met de taxi of de bus konden doen, deden we de hele week alles op de fiets 🙂 Conclusie? Een auto NAAR Terschelling heb je echt niet nodig. Een auto OP Terschelling trouwens ook niet. Zelfs niet met kinderen.

Lees ook:  Lief Dagboek juni '16

Laat een reactie achter