Als de eerste echo niet goed is

geplaatst in: Zwangerschap | 0

Op de blog van Nicole las ik gisteren over haar positieve zwangerschapstest van baby Milo. Dat bracht mij terug naar een jaar en 3 dagen geleden, toen ik op 23 september een heel zacht 2e streepje op mijn zwangerschapstest ontdekte. Ik dacht terug aan hoe dit 2e streepje mij nog zo weinig zei, aan hoe ik op dat moment nog geen vertrouwen kon hebben in de komst van Charlie (en kijk nu!), dankzij een roerige periode daarvoor, waarover ik toen al schreef maar het nooit publiceerde …

We gaan terug naar januari 2016 …

Na een positieve zwangerschapstest kun je niets anders dan afwachten. Wachten op je eerste echo rond 7/8/9 weken. De echo die je duidelijkheid gaat geven, die gaat bevestigen dat je zwanger bent, waarbij je een hartje wilt zien kloppen. Maar wat als je eerste echo niet goed is? Als je hevig teleurgesteld of in onzekerheid ‘achter’ blijft na de eerste echo en niets anders kunt dan nog langer afwachten? Ik heb er ervaring mee. Helaas.

Niet wat je hoopt te zien

Het is een magisch moment zo’n eerste echo. Behalve dan die keer dat je niet ziet wat je hoopt te zien. Ik weet nog precies hoe ik me voelde. Blij en verslagen. Ik was immers écht zwanger, er groeide een kindje in me. Mét hartslag. Zelfs de termijn die ik in mijn hoofd had kwam overeen met het echobeeld. Maar toch nam de verloskundige het woord ‘Gefeliciteerd’ niet in haar mond. Mij baarmoeder was rommelig, er was bloed te zien. Het hartje klopte en dat was positief zei ze, maar verder durfde ze er niets over te zeggen. Ik kreeg een verwijzing naar de gynaecoloog.

Lees ook:  Ik kreeg een miskraam ...

Daar zit je dan. Bijna 7 weken zwanger, je spijkerbroeken knellen al en je hebt al meermaals op je tong moeten bijten om het blije nieuws niet met iedereen te delen. Geen ‘Gefeliciteerd’, geen blijdschap, wel een heleboel onzekerheid.

En dan, positiekleding, fantaseren … negeren?

Gemengde gevoelens in volle glorie. De afgelopen weken waande je je zwanger, dat tweede streepje op de zwangerschapstest, die onwijze moeheid ’s avonds, afkeer van sommig eten. En nu? Kun je verder fantaseren over de uitgerekende datum die je allang via een website hebt berekend of houdt het straks op hier? En hoelang kun je dat groeiende buikje nog in je skinny jeans proppen? Ik durfde mijn positiebroek niet van zolder te halen. Het zou de zwangerschap echter maken ofzo. Maar aan de andere kant, het was al een echte zwangerschap. Mijn hand gleed al regelmatig naar mijn onderbuik, mijn hoofd draaide al zwangere overuren. Dat gevoel, het zwanger-zijn, is niet te negeren. En waarom zou ik ook. Ik bén gewoon zwanger. Niemand weet nog hoe dit eindigt, of ik zwanger blijf tot mijn uitgerekende datum of dat het mis gaat. Ik besluit vast te houden aan mijn gevoel. Het gevoel dat het goed zit, dat dit kindje er komt.

In mijn geval kon ik de volgende dag al terecht bij de gynaecoloog. Zij zag hetzelfde als de verloskundige, een rommelige baarmoeder. Bloed. Het kindje leek goed ingenesteld te zijn en er was iets dat leek op de aanleg van de placenta – wat paste bij de termijn van mijn zwangerschap. Ze feliciteerde me, met de toevoeging dat dit echobeeld een vergrote kans op een miskraam betekende. Het enige dat ik kon doen was afwachten …

Laat een reactie achter