Ik kreeg een miskraam …

geplaatst in: Persoonlijk, Zwangerschap | 0

Herinner je je deze blog nog? De blog die ik bijna 2 jaar geleden schreef, toen Charlie nog helemaal niet in the picture was en ik het vertrouwen in mijn lichaam compleet kwijt was. Het werd nog erger. Ook ik ben 1 op de 4, ook ik kreeg een miskraam.

We gaan terug naar januari 2016 …

Op het moment van schrijven (15 januari 2016, 2 dagen na mijn miskraam) weet ik niet of en wanneer ik dit blogje online plaats. Het is nog te vers. Ik behoor tot een groep waar ik nooit toe wilde behoren, een groep die ik altijd probeerde te begrijpen en steunen waar mogelijk, maar die ik nu pas echt begrijp. Ik kreeg een miskraam. Net als 1 op de 4 vrouwen in ons land.

Niet-spontane miskraam met medicatie

Mijn ogen schieten heen en weer over het scherm. Op zoek naar een hartslag. Ik kijk naar de gynaecoloog en hoewel ik ergens al weet dat hij genoeg gezien heeft, doet hij toch alsof hij zoekt. Ik hoor mezelf zeggen dat ik geen hartje meer zie. Meermaals. Hij bevestigd mijn vermoeden, meet het kindje zelfs nog een keer en inderdaad: 6+5. Slechts 2 dagen groter dan de echo van een week eerder mij liet zien. De echo waarop een hartslag te zien was. De echo waarop de vruchtzak hetzelfde formaat had als ik nu zie op het scherm. Het hartje is ermee gestopt. Ik krijg geen baby meer. Ik krijg een miskraam.

“Ik wil een curretage. Ik wil niet weken lang hoeven wachten. Mijn lichaam houdt dit kindje al weken in leven terwijl mijn baarmoeder een rommeltje is, mijn lichaam voelt zich nog hartstikke zwanger. Ik wil niet wachten. Echt niet.” De gynaecoloog drijft me geen bepaalde richting op, maar beantwoord de vragen die ik heb. Is een curettage slechter met mijn keizersnede verleden? Hoe lang duurt het als ik kies voor het opwekken met medicatie? Welke nadelen heeft dat? En die curettage, waarom zou hij liever niet zien dat ik daar direct voor kies? Hij is eerlijk, de gyn. Hoewel ik gevoelsmatig het liefst voor de curettage kies, laat ik me overtuigen de medicijnen te proberen. We maken een afspraak voor een controle vijf dagen later en als ik hoor bij de 25-30% waarbij de medicatie geen miskraam veroorzaakt krijg ik in de loop van die week alsnog een curettage. Onder narcose. Met kans op verklevingen. Een kleine kans, maar toch: dat trekt me over de streep. Ik geef de natuur een kans. Ik kies voor medicatie: Mifegyne en Cytotec (Misoprostol).

Kort maar heftig

Nog geen vijf minuten later slik ik een ‘abortuspil’. De Mifegyne zal mijn baarmoedermond verweken en in combinatie met de Cytotec die ik 24 uur later vaginaal inbreng zorgen voor een miskraam. Deze manier van een miskraam opwekken werkt ‘slechts’ in 60-80% van de gevallen, dus de kans op een curettage volgende week is alsnog aanzienlijk, maar baadt het niet dan schaadt het niet. Op weg naar huis halen we kraamverband en kraammatrasjes bij de thuiszorgwinkel en thuis plof ik op de bank met een megagroot glas rode wijn, een bak popcorn en een reep Tony. Geen kramp, geen bloed. Tot ik begin van de avond opeens begin te bloeden. Het is begonnen. Ik krijg een miskraam.

Lees ook:  Afscheidstranen

Ik ken de ervaringen van vriendinnen die een miskraam gehad hebben, het advies van de gynaecologisch assistente me het zo comfortabel mogelijk te maken en over me heen te laten komen en besluit ‘gewoon’ verder te gaan met de wijn en een serie die we momenteel volgen. Een pittenzak op mijn buik, kraamverband in mijn broek.

Achteraf gezien viel het me mee. Er middenin wist ik amper hoe ik met de kramp om moest gaan en gaf de warmte op mijn buik slechts een schijntje verlichting. Naweeën, zo voelde het. Heftig. Ik heb niets gezien, precies zoals ik wilde. Geen vruchtje herkent en het is het heetste deel van de strijd ‘gewoon’ door de toilet gespoeld. Gelukkig maar, want vooraf heb ik me onwijs druk zitten maken om het feit dat ik straks ‘iets’ in mijn verband zou zien liggen.

Een miskraam een heftige menstruatie? Nee absoluut niet. Niet na bijna 7 weken zwangerschap. Niet de mijne. De weeën waren echt, niet vergelijkbaar met heftige menstruatiepijn. Althans niet zoals ik menstruatiepijn heb. De rest deed me vooral denken aan de dagen na de bevalling. Elke net-bevallen vrouw weet nu waar ik op doel. Het kraamverband, dat vieze gevoel, het continue bloed- en stolselverlies. Heftig. Mijn miskraam duurde vanaf het eerste bloedverlies tot het moment dat ik me realiseerde dat de kramp weg was, en ik alleen nog maar bloed verloor zoals de eerste dagen van je menstruatie, nét 4 uur. Op een of andere manier had ik dagenlang pijn verwacht, dus dit viel me mee.

Lees ook:  Wist je dat ...
En dan?! Eenzaam

En dan, niet meer zwanger. Een zichtbaar verandert lichaam (hallo hangbillen en flubberbuik), positiebroeken die weer naar zolder kunnen, fantasieën over de aankomende baby die nooit uit zullen komen en het leven dat gewoon door gaat. Ik voelde me bij vlagen ontzettend eenzaam, terwijl ik juist onwijs veel begrip en liefde kreeg van iedereen.

Zwanger zijn is iets magisch, je realiseert je dat je niet alleen bent. Altijd samen, jij en je kindje. En dan opeens, hoe klein ook, is dat kindje er niet meer. Fantaseren over een paar maanden later wordt van je afgenomen. Je bent weer alleen. Eenzaam. Ik kreeg een miskraam. En dit inieminie kindje zal ik nooit vergeten.

Voor al die vrouwen die het vertrouwen in hun lichaam compleet kwijt zijn, ik denk aan jullie! Inmiddels heb ik ‘makkelijk’ praten met mijn 3 gezonde kindjes, maar weet dat ik weet hoe jullie je voelen. Dat ook ik één van jullie ben, dat je verdriet er mag zijn. Dat jij er mag zijn. En dat het hoe dan ook goed komt. Ooit. Op welke wijze dan ook. Dikke knuffel!

Laat een reactie achter