Wegbrengen went?

geplaatst in: Werkende moeder | 0
Gepubliceerd op Mamsatwork

Als werkende moeder ontkom je niet aan het wegbrengen, dan wel bij papa, oma of de oppas achterlaten, van je kindje. Dat went werd mij gezegd.

Maar blijkbaar ben ik een hardleerse student: het went niet. Na ruim een halfjaar nog steeds niet. En het is niet zo dat er steeds een groot aantal dagen tussen de oppasdagen zit, of dat we dochterlief regelmatig laten ‘spijbelen’ van het kinderdagverblijf. Nee, dochterlief gaat al sinds ze 3 maanden was, 3 dagen per week naar het kinderdagverblijf. Twee weken vakantie en een enkele keer controle bij de orthopeed in verband met heupdysplasie daar gelaten. En ze heeft het er prima naar haar zin, lacht naar de juffen, speelt met andere kindjes en slaapt en eet goed. Zij is helemaal gewend, zij wel.

Het ‘erge’ is dat het mij niet uitmaakt of manlief, een vriendin of het kinderdagverblijf oppast. Ik mis haar gewoon. De hele dag. Het is een soort van leeg gevoel van binnen. Gelukkig kan ik mij prima op mijn werk focussen, maar toch: soms heb ik een blik op een foto, een whatsappje van manlief op zijn papadag of een belletje naar het kinderdagverblijf echt even nodig.

Gelukkig ben ik heel tevreden over het kinderdagverblijf, zit ons dochtertje goed in het ritme daar en heb ik mij na 2 maanden over het schuldgevoel dat ze er 3 dagen naartoe gaat, heen gezet. Ik voel me dus geen slechte moeder en ik maak me niet de hele dag zorgen om haar. Ik denk alleen dat het wegbrengen en/of achterlaten van mijn kleine boeffie nooit went, ook al is het thuiskomen leuk!

Lees ook:  Rapleymaaltijd

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.