Privacy

geplaatst in: Gezinsleven, Persoonlijk | 14

Degenen die mij al vanaf het begin van mijn blog (april 2013) volgen, weten dat ik toen nog geen foto’s deelde. De eerste persoonlijke foto zat bij ons zomervakantieblogje en dat was slechts een miniatuurfoto van de handen van Joost en Olivia. Later die maand kreeg ik de smaak te pakken en besloot, na overleg met manlief, met foto’s te gaan bloggen.

Bewust klein formaat

Zoals ik al zei: ik heb het met Joost overlegd. Natuurlijk, het betreft immers ons leven, ons kind. Toen ik mijn blog startte wilde ik pertinent geen foto’s plaatsen. Wel volgde ik tig andere blogs en vond die juist leuk om te lezen vanwege de foto’s. Een beetje dubbel dus, want uiteindelijk wilde ik dat anderen mijn blog ook leuk vonden om te lezen. Wie weet mistten zij juist wel foto’s? Dat laatste is niet de reden dat ik voor het publiceren van foto’s gekozen heb, de reden hiervoor schuilt in mijn gevoel. Tussen april en juli groeide mijn ‘blogzin’. Ik begon meermaals per week een verhaal te publiceren en steeds meer te vertellen uit onze dagelijkse bezigheden. Veel blogjes vragen om een foto, dat zegt immers meer dan duizend woorden, dus ik had opeens behoefte foto’s te gaan gebruiken. Daarnaast ben ik een trotse mama en wilde Olivia graag showen, maar ja: hoe dacht Joost hier eigenlijk over?

Joost heeft geen moment getwijfeld: als ik het leuk vond om foto’s te gebruiken, dan moest ik dat doen. Hij kent mij: ik publiceer geen blootfoto’s of foto’s waar we ‘onvoordelig’ op staan. En zo geschiedde. Vanaf het moment dat ik bijna dagelijks blog (augustus 2013), blog ik met foto’s. Foto’s in klein formaat weliswaar, met beeldmerk. Een bewuste keuze, omdat ik het onnodig vind dat mijn foto’s in hoge resolutie op het net zwerven. Ik verklein ze altijd naar een breedte van 400 pixels of kleiner en voeg de url van mijn site toe, alvorens ik de plaatjes upload. Deze aanpak voelt goed, dit past bij mij (iets met controle willen houden ofzo).

Privacykwestie online

Het blijft een ding: privacy op internet. Mijn Facebook-pagina heb ik bijvoorbeeld helemaal afgesloten. En vlak voor de geboorte van Olivia hebben Joost en ik onze vriendenlijsten opgeruimd. Mensen die we niet ‘echt’ kenden of waar we al heel lang geen virtueel contact mee hadden, werden uit onze lijst verwijderd. We vonden het onnodig dat zij foto’s van dochterlief zouden zijn, zouden kunnen liken en vervolgens op die manier weer met hun netwerk kunnen ‘delen’.

Lees ook:  The burning house

Een blog is natuurlijk openbaar, alle foto’s die ik hierop zet, liggen bijna letterlijk op straat. Ieder kan ze zien, iedereen. En juist daarom kies ik zo bewust. Elke foto die ik hier deel, deel via Instagram of deel via Facebook, scan ik. Dat gebeurt eigenlijk automatisch, inmiddels ben ik zo gewend aan de virtuele wereld dat ik over dit ‘scannen’ niet meer na hoef te denken.

Ik lees de laatste tijd steeds vaker over de kwestie rondom de privacy van je kind en het delen van foto’s en namen op andere (mama)blogs. Twijfelen over mijn besluit doe ik echter niet, ik sta er nog steeds achter. Ik blog met namen en foto’s, maar publiceer bijvoorbeeld nooit foto’s van anderen dan ons gezin zonder toestemming. Ook bij verhalen over anderen zorg ik dat zij niet ‘herkenbaar’ zijn, geen linkjes, geen foto’s, alleen voornamen.

Mijnlevenalsmama | Schommelen
Lekker schommelen in het zonnetje!

Nog wel van deze tijd?

Regelmatig vraag ik me hardop af wat Olivia over een paar jaar vind van dit angstvallige privacygedoe. Ik wil mijn foto’s niet online back-uppen omdat die programma’s vaak in opspraak zijn. Niet gesloten zouden zijn etc. Immers: er zitten badfoto’s van haar tussen, foto’s van net na de bevalling, ik onder de douche met een mini-Olivia en een net-een-week-na-de-bevalling-flubber-buik. Nee, die foto’s zijn privé. Ik ben ze nog liever kwijt dan dat ik ze met iedereen deel. Oké het liefst ben ik ze helemaal niet kwijt, maar so be it dan maar als alles afbrand. Zolang er geen goede 1000% gesloten online back-up is, bewaren wij onze foto’s (op 2 verschillende storage-oplossingen) in huis. En een deel, weliswaar in lage resolutie, staat in geval van brand op Facebook, Instagram en mijn blog. Gelukkig.

En Olivia? Die lacht vast in haar vuistje tegen de tijd dat ze zelf foto’s gaat maken, dan staat immers alles standaard online. ‘Beveiligd’ met een vingerafdruk of juist zo openbaar dat iedereen je chip kan scannen (met een soort Albert Heijn handscanner) en je foto’s kan bekijken. Wie weet.

Lees ook:  Leren doorslapen

Telefoon: zelfde verhaal

Ook met mijn telefoon ben ik angstig qua privacy. Wat als ik hem kwijtraak? Als hij gepikt wordt? Dan zwerven al mijn foto’s ergens rond! Voor de geboorte van Olivia dacht ik hier nooit over na, maar sinds Olivia er is haal ik 1x per maand alle foto’s van onze telefoons. Ik sla de foto’s op op de laptop en externe schijf en onze telefoons zijn weer leeg. Saai? Absoluut, maar dit is de enige manier waarop we het ‘rondzwerven’ van foto’s enigszins in de hand kunnen houden.

Toen de telefoon van mijn schoonmoeder een tijdje geleden op vakantie gepikt werd, was ik haast net zo van slag als zij. Immers: er stonden tig foto’s van ons drieën op. Maar ja, niets meer aan te doen. Gebeurt is gebeurt en er zaten sowieso geen blootfoto’s tussen. Want ook daar denken we over na: badderfoto’s gaan niet via Whatsapp, dat is immers net zo gesloten als een openstaande kraan. Helaas.

“Wat een gezeur, mam!”

Overdrijf ik? Misschien wel. Waarschijnlijk wel, want uiteindelijk heeft ‘privacy’ al een heel andere lading dan tien jaar geleden en lacht Olivia over tien jaar ongetwijfeld in haar vuistje als ze dit blogje leest. Dan denkt ze: “Mam, waar maakte je je druk om. Wat een gezeur.” Dat mag ze denken, tegen die tijd, maar ik blij dat wij onze weg en standpunt hierin gevonden hebben. En dat we er überhaupt over nadenken, want soms zie ik foto’s op in (baby)groepen op Facebook voorbij komen … Zucht.

14 Responses

  1. Linda

    Goed dat je er zo over nadenkt. Ik blog dus wel met foto’s, omdat die de lap tekst kunnen ondersteunen. Of gewoon leuk is. Maar let er wel op welke. Namen blog ik niet, zodat het niet googlebaar is, maar er staan wel foto’s van een taart met naam, naamvlag en deurbordje. Dit vind ik anders omdat je dus niet kan googlen op de naam. Hoorde laatst dat iemand blogt met tweede namen en vindt dat ook wel goed idee.

  2. Mama's Jungle

    Uiteindelijk ben je (bijna) altijd vindbaar. Je kunt het haast niet voorkomen maar het is wel heel goed dat je je er zo bewust van bent. En dat je je privacy zo veel mogelijk bewaakt.

    • Gwen

      Precies! Ik google mezelf regelmatig om eens te kijken wat er precies naar boven komt. Er is niks waar ik niet tevreden over ben, gelukkig. En dat wil ik graag zo houden 🙂

  3. Mammiemammie

    Goed om dit te lezen. Ik gebruik zelf (nog) geen foto’s op mijn blog, misschien verandert deze gedachte nog wel in de toekomst. Simpelweg omdat ik voor mijn dochters niet kan inschatten hoe zij hier later over zullen denken. Hun moeder die hun foto’s aan iedereen showt.

  4. Arcadia

    Goed dat je er zo bewust mee omgaat. Dat doe ik ook. Ik wil geen foto’s online, omdat ik Ronja zelf wil laten kiezen of zij zichzelf online wil zetten. Zo vraag ik ook anderen die foto’s van haar maken om hetzelfde te doen. Ronja mag hier zelf in beslissen. Zelf wil ik geen foto’s van mij online zetten, dit heb ik vroeger wel gedaan, inmiddels vind ik het overbodig en niet nodig. Bloggen doe ik als creatieve uitlaatklep en dat zit hem in m’n woorden, alhoewel ik ook foto’s maak van ons leven zonder ons er op en die deel.

    • Gwen

      Lukt het een beetje, om anderen onder controle te houden? Ik heb daar in het begin best een beetje mee geworsteld op Facebook bijvoorbeeld. Maar inmiddels snapt iedereen het 🙂

  5. Lianne

    Ik zou graag een blog willen starten, als uitlaatklep en als hobby. Iets voor mezelf wat altijd en overal kan. Maar mijn vriend wilt liever niet dat ‘ons leven’ online komt, begrijpelijk maar toch ook wel jammer.

    • Gwen

      Tja, dan heb je weinig keuze idd. Het is jullie leven. Misschien een idee om het zonder foto’s en met in iedergeval niet de echte namen van de kids te doen?

  6. Sas

    Goed dat je er bewust mee omgaat. Ik heb dit zelf ook, niet van mijn kinderen maar over mezelf en dierbare..

  7. Whitney

    Ik snap je helemaal. Ik vind het ook erg lastig vooral als men ervan uit gaat dat je foto’s op Facebook gaat zetten. Ik wil nog wel graag al me foto’s brandmerken. Heb dat nog niet gedaan.

  8. FibroMama

    Ik denk er precies hetzelfde over. Op mijn blog staan algemene plaatjes en geen foto’s van ons dochtertje. Mijn vriend en ik hebben dat in het begin besloten ook qua Facebook en andere media. Vrienden en familie weten ook dat ze geen foto’s van haar het internet op mogen gooien en als ze dat wel doen krijgen ze ruzie.

  9. Esra

    Ik heb een fotografie blog en plaats dus zeker wel foto’s van mijn leven en ook dat van andere mensen. Ik vraag wel iedere keer om toestemming. Veel mensen in Turkije willen beslist niet op de foto dus dat respecteer ik dan ook. Bij ons is zeker geen badderfoto’s te vinden hooguit een Mira in de couveuse maar nu je het zegt dat is misschien ook ‘te bloot’. Belachelijk natuurlijk dat zoveel mensenharten met ‘kwaad’ zitten maar je herinnert me er wel aan. Wat vind je dan eigenlijk van je foto’s waar je borstvoeding geeft. Is dat dan niet bloot? Gewoon een eerlijke vraag van mijn kant.

    Mijn blog zou mijn blog niet zijn zonder foto’s. Al hoor ik nog zo vaak dat ik heel mooi en goed schrijf!

    • Gwen

      Nee, degene die daarop ‘bloot’ is ben ik en het gaat me om foto’s van Olivia. In het begin twijfelde ik al over blote benen foto’s van haar, maar die plaats ik wel gewoon. Ze moet immers ’s zomers ook gewoon op de foto 😉

  10. Esra

    Ik begrijp het maar goed om over na te denken. Ik hoop dat ze met hun smerige ogen van onze kindjes afblijven!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.