Update Day Zero Project

geplaatst in: Day Zero Project | 4

Met nog iets minder dan 2 jaar om deze challenge af te ronden en al ruim een derde van de doelen die ik volbracht heb, zie ik het zonnig in met mijn Day Zero Project. Sommige doelen verdienen (en krijgen) een eigen blogje, maar inmiddels heb ik er ook een aantal afgestreept en daar nog geen blogje over geschreven. Tijd om die doelen vandaag eens in het zonnetje te zetten.

18. Een week lang me niet boos maken om kat Nala’s gemiauw ’s ochtends bij de deur

Dit doel is niet te realiseren. Gewoon, echt niet. Nala is een nogal speciaal geval: ze is veel (maar dan ook echt veel) te vroeg bij haar moeder weggehaald. Maar dat wisten wij niet. En nog erger: toen waren haar broertjes en zusjes al weg. Wij dachten een zwart katje met bruine strepen en prachtige blauwe ogen van mensen over te nemen. Haar moeder was/is een Siamees, dus we keken niet raar op van die blauwe ogen. Toen ze eenmaal bij ons thuis op schoot lag en in Joost zijn hand bleek te passen en we foto’s van een jonge Billy vergeleken met een jonge Nala, bleek ze veel kleiner dan de mensen beweerden. Die zeiden namelijk dat ze ruim 9 weken was en als laatste uit het nestje weg moest. Haar blauwe oogjes veranderden langzaam in bruine oogjes en de bruine strepen uit haar zwarte vacht verdwenen. Ofwel: het donshaar viel uit. Nala moet een week of 4 geweest zijn toen ze bij ons kwam. Tja, een kat met gebruiksaanwijzing dus. Ze miauwt met haar inmiddels ruim 6,5 jaar nog als een kitten, wordt heel blij van likken aan je arm en vraagt continu om aandacht, maar als je dat geeft loopt ze weg met een trillend staartje. En ze miauwt dus aan onze slaapkamerdeur. ’s Ochtends vanaf een uur of half zes, ’s avonds als we net in bed liggen en als het een beetje tegen zit ook midden in de nacht als ik er net uit geweest ben om te plassen. Zeker zwanger en dus hormonaal trek ik dit heel slecht en ik heb al verscheidene keren tegen manlief gezegd dat ik haar bij het oud vuil zet. Maar dat doen we niet hoor, geen zorgen. Nala hoort bij ons, met al haar makken. Zo ligt ze nu op mijn schoot gewurmd tussen mijn buikje en de laptop. Best wel lief dus.

Lees ook:  DZP: Olivia leren zwaaien

34. Een week lang elke dag opschrijven wat mij gelukkig maakte die dag

Een makkie! Het zijn kleine dingen, hele kleine dingen. Olivia’s meidengiegeltje als ik haar kietel, haar ondeugende blik als ze iets gaat doen dat niet mag, met z’n drieen aan tafel zitten ’s avonds, Bugles met een tube kaas en een dekentje op de bank. Noem maar op. Ik schrijf zo nu en dan ‘blije dingen’ op en schrijf nog steeds dagelijks in mijn Q&A-boekje en Olivia’s One Line a Day. Vooral in die laatste staat die kleine blijmakers die betrekking op dochterlief hebben. Missie volbracht!

39. Meet-up met twee andere blogmama’s

Vorig jaar was ik op bezoek bij Jess en Sam en plaatste hier een blogje over, maar ook Saskia en Senna en Roos en Ayden zijn voorbij gekomen in mijn wekelijkse fotodagboeken, dus die twee blogmama’s die heb ik zelfs al overschreden.

51. Blijf een jaar lang op dit gewicht (66,5kg)

Het jaar heb ik volgens mij net niet aangetikt, maar ruim 10 of 11 maanden zeker, dus dat valt voor mij onder een volbracht doel. Toen dochterlief 7 maanden was stond de weegschaal op dit verrassende gewicht. Verrassend omdat ik voor ik zwanger werd al jaren schommelde tussen de 67,5 en 69 kilo. Met een keer een tijdelijke uitschieter naar 72 kilo (die me toentertijd meteen in de Sonja-boeken deed duiken). Gezond en puur eten, alleen water, thee en koffie, de dagelijkse beweging qua wandelen of fietsen met Olivia en de borstvoeding hebben ervoor gezorgd dat ik in no-time onder mijn oude gewicht zat. Ontzettend fijn natuurlijk en stiekem hoop ik dat het dit keer weer zo gemakkelijk gaat. Ergens hoop ik ook dit keer geen 18 kilo aan te komen, maar goed: wat ‘hoort’ dat hoort. Ik ben tijdens het eerste trimester van mijn zwangerschap nog amper aangekomen in tegenstelling tot de 2,5 kilo die ik er toen bij Olivia’s zwangerschap al bij kon tellen, maar dat zegt natuurlijk niets over het verdere verloop. We zien wel.

62. Een nieuwe badkamerkast aanschaffen

Toegegeven: hij staat nog niet en we hebben hem zelfs nog niet in huis, maar de keuze is gemaakt. Het is nu alleen nog de taak van manlief en de overbuurman om heen- en weer naar Ikea te rijden om die grote dozen in te laden. Inderdaad: een simpele hoge Ikea-badkamerkast met wit en rvs en een zelfde kastje onder de wastafel. Met deuren. Momenteel hebben we op beide plekken een open kastje staan en ik word knettergek van het stof dat daar steeds op blijft liggen. Daarnaast is het niet praktisch omdat Olivia gemakkelijk van alles kan pakken en hoe gezellig het nu ook staat, uiteindelijk ogen dichte kasten toch opgeruimder, vind ik.

Lees ook:  DZP: 150 blogs publiceren

63. Zomer 2014 eindelijk een hordeur bij de achterdeur aanschaffen

Die hangt er! En sterker nog: voor bij onze deur bij de keuken aan de voorkant (waarmee je de veranda op loopt) hebben we er ook een liggen, die hoeft alleen nog opgehangen te worden. Onze deuren zijn hoger dan in veel andere huizen, dus een hordeur zou een dure grap worden, daarom stelden we het al twee zomers uit. Uiteindelijk vonden we bij de Karwei een hor met lamellen in plaats van zo’n schuifdeur. Het fijne is dat zowel Olivia als de katten nu in- en uit kunnen lopen en zolang de lamellen mooi recht hangen, er geen beesten binnen vliegen. In de slaapkamers boven hebben we sinds vorig jaar inzethorren, dus als het goed is hoeven we komende zomer niet een halfuur op muggenjacht voor we gaan slapen.

66. Voor in de woonkamer een foto op steigerhout laten afdrukken

Dit doel leek me leuk, toen we hier net woonden, maar inmiddels ben ik hierop teruggekomen. Nog iets aan de muur zou de boel te druk maken. We hebben een mooi kleurig doek van Ikea hangen en een aantal van die plankjes waarop fotolijsten staan. Dat is voldoende, hoe mooi ik een foto op steigerhout ook vind. Overigens hangen er inmiddels wel twee steigerhouten plaatjes in onze slaapkamer!

99. Weer eens een middagdutje doen

Meer dan eens inmiddels, want nu ik weer zwanger ben, slaap ik zoveel mogelijk met dochterlief mee ’s middags. Ik ben (nog steeds) doodmoe en wacht op weken met meer energie, maar stiekem is het helemaal niet erg: zo’n dutje tussendoor.

 

4 Responses

  1. Alida

    Oh wij hebben ook zo’n poes. Ze miauwt niet alleen, maar krabt ook aan onze deur.. Man, wat trok ik dat slecht tijdens mijn zwangerschap. Inmiddels kan ik het iets beter hebben. Maar gemiddeld op 2 ochtenden in de week maakt ze ons heel vroeg wakker. Zoals nu dus.. haha

  2. Manon

    Leuk stukje om te lezen! Ik kan soms ook helemaal gek worden van het gemiauw van onze katten, vooral tijdens tijden van krolsheid, buhhhh.

  3. Linda

    Schiet goed op zo te zien, en ja, met een zwangere buik zullen er een aantal minder haalbaar zijn.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.