Mama is zwanger #5

geplaatst in: Zwangerschap | 4

Ik schreef gisteren al over mijn eindeloze to-do-lijstje dat laatst voor wat reuring zorgde, maar er is meer. Ik voel nesteldrang. Nog niet heel veel, maar toch: het sijpelt naar binnen.

Nesteldrang, arrrghhh!

Ik wil klusjes gedaan hebben, Olivia dolgraag over hebben naar haar nieuwe kamer om vervolgens de babyspullen in de babykamer uit te kunnen stallen en er zijn nog wat zaken in huis die opeens NU gedaan moeten worden. Zaken die al even liggen en totaal geen deadline hebben, zoals bijvoorbeeld het schuren van de plantenbak die volgend jaar als moestuin ingericht moet worden. Juist, volgend jaar. Manlief heeft dus nog wel even voor het schuren, maar het liefst wil ik dat hij het nu doe. Beter nog: gisteren gedaan heeft. Maar, ik blijf nog redelijk, ik snap ook wel dat niet alles kan, dus leg me bij veel dingen neer. En bij veel dingen ook niet, zo moesten dit weekend de stenen opgeruimd worden die we uit onze achtertuin gehaald hebben laatst. Die lagen mij namelijk in de weg. Lees: ze lagen vooral de buurt in de weg denk ik, want ze liggen buiten onze tuin aan de rand van de parkeerplaats. Uit mijn zicht. En toch heb ik er last van. Nesteldrang dus, een hardnekkige kwaal.

Nogmaals meisjesbevestiging op de echo

Begin deze week had ik een routinecontrole bij de verloskundige. Geen echo, maar gewoon bloeddruk en even aan de baarmoeder voelen. Ik wist dat mijn eerstvolgende echo pas weer een liggingsecho rond 30 weken zou zijn, maar vertelde dat ik de laatste dagen vaak ‘bang’ was dat ze straks toch een jongetje zou zijn en ons huis roze zou zijn. Dit omdat met de 20-wekenecho de navelstreng tussen de benen door lag en het dus niet overduidelijk een meisje was. Slechts voor 90% zeg maar. De echoscopiste had wel even tijd voor een echo. Vreugdedansje! En ja, ik heb het nu ook met eigen ogen van onderaf gezien. Precies tussen de billetjes door zie je niks. Net zoals bij het verschonen van Olivia als je haar benen omhoog houdt: niets. Geen grote balzak, geen uitstekend piemeltje. Een meisje dus. Ik ga vrolijk verder met roze inslaan. Hoewel: we zijn ongeveer klaar, soort van.

Lees ook:  Het gemak de tweede keer
Mijnlevenalsmama | 22,5 week zwnger
22,5 week zwanger, steeds boller en meer naar boven die buik van me. Heerlijk!
Die weegschaal blijft wennen, elke keer weer

In mijn derde update schreef ik het al: “Oh ja, ik word dik”. En nog steeds overvalt dat me soms. Vorige week met die hitte schommelde de weegschaal ongeveer per dag. En hoewel ik van mezelf alleen op zaterdag mag wegen en dat ook opschrijf in mijn schriftje, schrok ik soms wel. Nu met wat minder hitte is de schade weer beperkt. Zes kilo erbij, ik mag niet klagen, bij Olivia was ik met 22 weken zwangerschap al 7,5 aangekomen, hoewel dat natuurlijk nog niets zegt over de stand straks rond 40 weken. Een stemmetje in mijn hoofd zegt steeds dat het weer goedkomt en ergens weet ik dat ook van de eerste keer, maar toch blijven die kilo’s confronterend. Vooral omdat de weegschaal nu al echt richting de 75 kruipt, een soort psychologische grens omdat het alweer bijna 80 lijkt. Ofzoiets.

Ietsje minder moe, wel slapeloze nachten

Tot slot merk ik dat ik minder moe ben en iets meer energie heb. Ik slaap nog wel zoveel mogelijk met Olivia mee, maar dat is vooral omdat ik zo slecht slaap ’s nachts. Vaak wakker om te plassen, niet in slaap kunnen komen van de hitte (of een malend hoofd) en dochterlief slaapt momenteel onrustig, dus ook die wekt me nog 1 of 2x per nacht. En tja, mijn lijf, zeker mijn bekken, heeft nu eenmaal rust nodig om de baby te kunnen laten groeien, dus ik doe met liefde een dutje ’s middags.

Die slapeloze nachten: ik herken het nog zo van twee jaar geleden en had stiekem gehoopt dat het dit keer anders zou zijn, maar helaas. Ach, straks na de bevalling slaap ik tussen de voedingen door ontzettend vast, dat is dan weer een voordeel. Ik vond dat een verademing toentertijd en zei echt vol verbazing steeds tegen Joost: “Yes, ik heb gewoon weer 2 uur en een kwartier geslapen. Achter elkaar. Ik voel me warempel fitter dan tijdens de zwangerschap.” En dat voelde ik ook. Een week of 8. Veroorzaakt door adrenaline denk ik, want ja, ik weet ook dat de nachtvoedingen en het structurele slaaptekort er weer in gaan hakken straks. Dat dat korte lontje dat ik nu soms heb en helaas dan op Olivia en Joost verhaal ook straks aanwezig is. En dat dat nog een puntje is waar ik mezelf beter mee onder controle zou willen hebben, maar goed: ik doe mijn best en ben bewust van mijn valkuil ‘slaaptekort’, maar soms is het gewoon niet anders. Weinig slaap doet niemand goed. En een hormonale zwangere al helemaal niet. Hoewel ik eigenlijk weinig last van de hormonen ervaar en geen gigantische moodswings heb. Gelukkig.

Lees ook:  Ongeduldig

4 Antwoorden

  1. Arcadia

    Wat een leuke update, ik hoop dat je tegen het einde van de zwangerschap toch nog wat extra slaap kunt pakken en kunt bijtanken. Misschien kun je dat gewicht naast je neerleggen? Je bent nu zwanger, zolang je gezond blijft eten, maakt het niet uit hoeveel je aankomt en het zijn allemaal reserves voor die slapeloze periode straks.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.