Lieve baby

geplaatst in: Zwangerschap | 5

Ik schreef al eerder blogbrieven aan je grote zus, maar nog nooit aan jou. Niet op mijn blog tenministe, wel in mijn schriftje. Afgelopen zondag was ik alweer 26 weken zwanger, dus we hebben nog maar zo’n 13 weken te gaan saampjes in mij. Ja, 13, want ik voel onwijs goed dat jij (nog steeds) met je benen op mijn blaas springt en dus in stuit ligt. Dat maakt niet uit, daar houd ik rekening mee. Vandaar die 13 weken, want dan zou er een keizersnede gepland worden als ik 39 weken zwanger ben. We zien het wel, tegen die tijd. Eerst moet jij nog lekker verder groeien en mag ik nog 3 maanden genieten van het zwanger zijn. Van jouw getrappel en geduw in mijn buik, het warme gevoel van samen zijn, mijn groeiende buik.

Mijnlevenalsmama | 25,5 week zwanger

Drie maanden, dat klinkt best lang. En dat is het ook, maar toch weer niet. De zwangerschap schiet voorbij. Ik probeer van elk moment te genieten, maar ben tegelijkertijd soms zo druk met je zus of het huishouden, dat alleen jouw getrappel me bij wijze van spreken weer doet herinneren dat ik zwanger ben. En mijn vermoeidheid, rugpijn (bekken) en het feit dat ik minder energie heb. Stiekem vergeet ik eigenlijk nooit echt dat ik zwanger ben en ben ik met zo’n 35% van mijn hersenhelft continu met jou bezig. Hoe zul je eruit zien? Lijk je op Olivia? Of op papa als baby, omdat Olivia meer op mama als baby leek? Hoe zul je ruiken? En klinken? Ik kan niet wachten tot jouw kleine handjes, straks als je net geboren bent, zich om mijn borst klemmen, je mondje mijn tepel zoekt en onze lichamen elkaars warmte voelen. Dat eerste moment, ik krijg al bijna tranen in mijn ogen als ik eraan denk. Ik kijk daar zo naar uit! Dat is zo speciaal, ook een tweede keer, dat weet ik zeker!

De kraamtijd, nog zoiets. Weer een grote roze wolk hoop ik. Met z’n viertjes op bed, een lieve kraamhulp die jou en mij extra verzorgt en verwent en verder niets. Gewoon, wij vieren in een coconnetje. Ik hoop zo ontzettend dat het net zo verloopt als na de geboorte van Olivia. Met als verschil dat papa en mama nu een beetje weten wat ons te wachten staat en dus bijvoorbeeld sneller je luier kunnen verschonen. Ik denk dus (weet dus) dat je het aankleedkussen of ons bed minder vaak onder zult plassen dan je zus omdat we hierop voorbereid zijn. Net als spuitpoep op de witte muren naast de commode: bij jou, lieve kleine meid, plakken we de kraammatrasjes daar al op voor dat feest begint.

Niet alleen kom je straks in een warm nestje met een papa en mama die stapelgek op je zijn, maar ook een grote zus die ruim twee jaar ouder is dan jij. Die mama ongetwijfeld overal mee zal willen helpen en soms goedbedoeld iets te hard je knuffelschaapje in je gezicht zal duwen. Je zult het ermee moeten doen, de aandacht die we moeten verdelen tussen jou en haar en haar goedbedoelde ‘koesja’s (knuffels) soms die misschien wat hardhandig zullen zijn. Als je strakjes iets groter bent heb je altijd een voorbeeld, een grote zus die je rammelaar aangeeft als je hem weggegooid hebt, die je hand vasthoudt als we naar de speeltuin lopen. Die met je speelt, lacht, huilt, ruzie maakt en bovenal net als papa en mama ontzettend gek op je is!

Lieve baby (je naam hebben we al hoor, maar die zet ik nog niet online), je bent al zo welkom. Je kamertje is zelfs al praktisch klaar en je kleding gewassen, maar je moet nog even groeien. Lekker mollig worden en je spieren trainen, je longen laten rijpen zodat ze straks klaar zijn voor de overgang naar de wereld buiten mijn buik. Want lieverd, ik beloof je: het is een overgang en mama is dan niet altijd meer even dicht bij je als nu, maar ik ben er voor je, altijd! Ik hou van je, ontzettend veel!

5 Responses

  1. Arcadia

    Wat een ontzettend lieve ontroerende blog! Nog even blijven zitten baby en dan dit mooie gezinnetje uitbreiden met jouw komst.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.