Mini-me

geplaatst in: Opvoeding, Samenwerkingen | 8

Hoewel Olivia meer op haar vader dan op mij lijkt in haar gezicht, heeft ze heel veel van mij in haar karakter. Ook van papa, maar ook van mij. Gelukkig, want ik heb best een goed karakter al zeg ik het zelf. Papa ook hoor, maar daar gaat dit blogje niet over. Dit blogje gaat over hoe Olivia automatisch een mini-me is geworden.

Mijn neurotische trekjes

Toen Olivia is gaan lopen, en dus bijna anderhalf was, begon ons op te vallen dat ze dingen opruimt. Waar ze horen zeg maar. En dat ze oorzaak en gevolg direct ‘ziet’ en oplost. Bijvoorbeeld als zij of wij iets knoeiden, dan liep ze richting de keuken en stond daar te ‘gillen’ om onze hulp. Bij de theedoek. Inmiddels kan ze bij het haakje en pakt de thee- of handdoek dus zelf. Of eigenlijk: er gaat nog iets aan vooraf, namelijk “Oh oh koeien, Ia muimen” (Oh oh, geknoeid, Olivia opruimen). Of “Poetsen”, ook dat wordt wel eens gebruikt. Heerlijk om te zien en vooral ontzettend fijn, zeker tijdens mijn zwangerschap toen bukken niet zo fijn was.

Zo mag ze ‘koken’ met een bekertje water en worden regelmatig al haar pannetjes gevuld met wat water. Om dit vervolgens over te gieten en er (te hard) in te roeren. Garant voor een kliederboel op de salontafel, want inderdaad: dat mag binnen. Maar alleen aan de salontafel en met een thee- of handdoek eronder. Die pakt ze dus ook als ze wil koken. Ideaal! En zo is er nog veel meer te bedenken, want wat dacht je van een pyjama die na het uit doen in de luierlade hoort om vervolgens ’s avonds weer aan te kunnen doen met het slapen. Of knuffels en een speen die recht en met hun hoofdje naar boven gedrapeerd, op haar kussen moeten liggen heel de dag omdat ze niet mee naar beneden mogen. Heeft ze allemaal van mij overgenomen en daar hoeven we nu dus niets meer over te zeggen. Na het aankleden gaan de knuffels en speen daar liggen en lopen we de kamer uit. Geen drama, niks. De pop slaapt in haar buggy, losse puzzelstukjes horen in het koffertje. Ik hoop echt zo dat ze dit nog jaren zelf blijft doen!

Lees ook:  Poetsmiep
Sieraden en “Mama jasje, Ia ook jasje”

Als ik Olivia ’s ochtends aankleed en zelf ook al aangekleed ben, met bijvoorbeeld een vest, dan wil dochterlief ook een vest aan, want: “Mama jasje, Ia ook jasje.” En ook met wandelen: “Mama blil, Ia ook blil.” Leuk en ze krijgt dan ook altijd haar zin hiermee. Waarom een discussie aan gaan als het niet nodig is? Soms zeg ik: “Nee, Olivia shirtje”, waarop ze herhaalt dat ik een jasje (vest dus) aan heb en zij een shirtje. En dan is het goed. Maar soms dus ook niet, en dan krijgt ze een vestje aan. Helemaal prima!

Zodra ik mijn sokken of pantoffels uit doe, moeten die van haar ook uit. En sowieso is het ‘raar’ dat ik pantoffels draag en zij sokken, nee dat kan niet. Het is lief, maar soms ook wel een klein beetje vermoeiend, zeker omdat ze driftig wordt als het soms echt niet anders kan. Namelijk als ik mijn pantoffels uit doe tijdens een opvlieger en de verwarming niet aan staat en zij dus echt niet op haar blote voeten rond kan lopen omdat dat te koud is. Ook het afmaken van alles heeft ze van mij. Als haar bakje koekjes leeg is, moet het op het aanrecht gezet worden, een leeg drinkglas idemdito en afval gaat direct de prullenbak in. Jasje op de kapstok en haar schoenen in de daarvoor bestemde mand. En alles, echt alles wil ze zelf doen. Al dan niet treuzelend, wat soms best wat geduld van ons vraagt, maar ook ontzettend lief is.

Lees ook:  Van dreumes naar peuter ...
Mijnlevenalsmama | Mini-me
Mei 2014: matching dierenprintvestjes, een zonnebril en als detail mijn schoenen die matchen met de print op haar shirtje en in haar legging. Ik houd ervan, mijn mini-me, mijn kleine prinses!

Ik ben trouwens benieuwd hoe het straks met Quinn gaat. Lijkt ze veel op haar zus en dus op mij of heeft ze meer rust over zich heen, zoals papa? Huilen van vermoeidheid? Driftig worden (dit komt zowel van papa als van mama) als ze een rammelaar niet te pakken krijgt of haar hoofd op de grond ‘slaan’ uit frustratie als het kruipen niet lukt (met vier maanden nota bene)? Haar zus deed het allemaal en nu Quinn steeds meer wakker is en minder slaapt en actiever wordt, zullen we er snel genoeg achter komen wat haar karaktertje is. Zo leuk!

Mijnlevenalsmama | Afbeelding blogpost

8 Responses

  1. jansyluvzu

    Ik ben benieuwd hoeveel Quinn hiervan overneemt…ik denk dat ze net als haar zusje wordt 🙂 Handig hoor zo’n opgeruimd typje 🙂

  2. Aanhetlijntje

    Stiekem best wel heel schattig!

    Hier zitten we in de fases, dat onze boys (4 en 2,5 jaar) altijd commentaar hebben op mama’s kledij. Vind ik niet mooi hoor mama! Ook geweldig leuk 🙂

  3. Wytske

    Leuk, die herkenning! En dat ze zo op mama wil lijken ;-). Deze week ging mijn jongste zoontje heel dramatisch met zijn hoofd op de grond liggen terwijl mijn schoonvader erbij was. Die zei gelijk: Oh, dit deed J. vroeger ook! Zo grappig om te zien hoe ze, ongeacht de opvoeding, bepaalde karaktertrekjes zo overnemen.

  4. Whitney

    Hier is E. echt een mini van papa. Ook wel wat trekjes van mij maar zie echt papa in hem. Benieuwd of ik bij de tweede wel wat van mezelf ga zien haha

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.