Schuldgevoel omdat ze zo lief spelen?!

geplaatst in: Opvoeding | 5

Ik heb ze, kinderen die zich onwijs goed kunnen vermaken. Nou ja, over het algemeen dan. Net zoals dat ze zich altijd voorbeeldig gedragen. Of nou ja, meestal. Je hoort mij niet klagen hoor, want kindjes die zich goed kunnen vermaken zijn een zegen. Maar geven me soms ook een schuldgevoel, want zou ik niet wat vaker mét ze moeten spelen? In plaats van genieten van ze terwijl ze zo lief spelen?

Aandacht is key

De keren dat ik het afgelopen jaar de hele dag met verveelde, jengelende kinderen heb doorgebracht is nul. Natuurlijk, soms hebben we een uurtje of twee gejengel van de een of ander, een off-day voor Olivia die eigenlijk niets leuk vindt of Quinn die de hele dag op en aan mij wil hangen. Maar gelukkig zijn zelfs die dagen te ‘breken’ met een fietstocht, wandeling of door, in het geval van Olivia, alles uit de kast te trekken tot ze iets wél leuk vindt.

Nu lijkt het in de introductie misschien alsof ik de hele dag lekker mijn eigen ding kan doen en de meiden zich continu zelf vermaken, maar niets in minder waar. Aandacht is key hier in huis. Spelen ze lekker met het keukentje? Dan neem ik tussendoor een kopje koffie met taart, stukje pizza, roer in het fruithapje van de pop, doe fruit in het mandje dat Quinn voor mijn neus houdt, vul de vormenstoof als zij stukjes aangeeft, noem maar op. Ze betrekken ons bijna altijd in hun spel en weet je, dat is genieten! Echte me-time heb ik tussen de regels door. Als Quinn slaapt en Olivia op dat moment lekker met haar Playmobil speelt op haar kamer of druk in de weer is met de pop bijvoorbeeld.

Lees ook:  10x een dreumes hebben is geweldig
“Moet ik ze niet meer aandacht geven?”

De meiden vermaken zich 70% van de dag zelf, mits ik me laat betrekken in het spel. Met ze mee klets en vooral niet mijn laptop erbij pak (want een moeder die iets voor zichzelf lijkt te gaan doen opeens, dat kan natuurlijk niet). Ik geniet volop mee en wéét dat het eigenlijk nergens op slaat dat ik me soms schuldig voel omdat ze zo lekker zelf aan het spelen zijn. Ik ben namelijk wel met ze in de weer op dat moment, ben aanwezig en beschikbaar én laat me meenemen in het spel.

Mijnlevenalsmama | Zelf spelen

Toch bekruipt me soms dus dat schuldgevoel. Moet ik niet vaker met Olivia mee kleuren of kleien? Een simpele puzzel maken met Quinn, meer blokkertorens bouwen met z’n drietjes? Vaker boekjes lezen? Moet ik ze niet meer aandacht geven? Maar aan de andere kant, waarom? Ze vermaken zich prima, zien mij, we kletsen ondertussen samen en als Olivia wil puzzelen of lezen geeft ze dat zelf aan en ga ik daar direct lekker voor zitten. Niks mis mee dus.

Spelen met ‘niks’

Ik neem de meiden zonder twijfelen geregeld mee uit lunchen op vrijdag, hoef me vooraf geen zorgen te maken of het wel goed gaat als ze ’s middags mee gaan naar een grote-mensen-verjaardag en ook voor een trein- en busreis van 2,5 uur naar mijn ouders draaien wij onze hand met onze voorbeeldige meiden niet om. Ze vermaken zich namelijk met niks.

Een roerstaafje en de plastic deksel van mijn stationskoffie? Quinn is er een tramreis van bijna een halfuur zoet mee. Een flesje spa met een rietje? Olivia is tevreden en blaast bubbels in het flesje. Maar één speeltje mee mogen nemen omdat de rest niet in de tas past? Geen probleem, een klein popje voldoet en loopt over de tafel in het restaurantje, waar Quinn zich ondertussen met een theelepel en bierviltje vermaakt. Ultiem genieten twee van die voorbeeldige, zichzelf vermakende, tevreden kindjes! I love it, dus weg met dat schuldgevoel!

Lees ook:  Komt het ooit nog goed...?

5 Antwoorden

  1. Maai

    Herkenbaar. Melle kan uren op gaan in klei en ik voel me dan ook schuldig terwijl hij het juist fijn vindt en ook echt nodig heeft

    • Gwen

      Ja dat is hier dus ook het geval, dat ze het nodig heeft om even rustig in d’r eentje en/of samen te kunnen spelen. Zonder overdrijven is een uur Duplo of Playmobil normaal hier (helaas vraagt Quinn altijd precies op dat moment mijn aandacht haha) en ik me maar schuldig voelen. Nergens voor nodig dus!

  2. janske

    Inderdaad wel herkenbaar…maar…weg er mee met die schuldgevoelens…dat is echt nergens voor nodig!

  3. Roos

    Zo herkenbaar! Ik dacht echt dat ik de enige was die dat had haha. Maar Ayden kan tegenwoordig zo lekker zelf spelen en Kenji vindt het ook heerlijk om rond te scharrelen in de woonkamer en dan denk ik, moet ik niet met ze op de grond zitten en dingen doen. Maar zo gaat het goed en ze hebben t naar hun zin!

    • Gwen

      Maar owee als jij echt iets voor jezelf gaat zitten doen he? Dan hangen ze spontaan aan je voeten. Hier althans 😉

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.