Wat als ik er niet meer ben …

geplaatst in: Persoonlijk, Samenwerkingen | 4

Het onderwerp van dit blogje zwierf al heel lang tussen mijn concepten, maar telkens weer maakte ik er geen tijd voor. Ik stop het het liefste weg, de dood. Je bent als moeder immers zo kwetsbaar en wilt er altijd zijn voor je kindjes, maar wat als ik er niet meer ben?

Bang voor ongelukken

Niet meer dan eens heb ik toen ik zwanger was van Quinn gedacht dat ik me kon verstappen op de trap en naar beneden kon vallen. Je evenwicht is hoogzwanger soms niet meer zo geweldig en even een duizeling of wankelen vanwege een lage bloeddruk is haast niet te voorkomen. Wat als? En Olivia dan? Dan lag ik daar, onderaan de trap, manlief aan het werk en mijn kleine meisje overstuur naast me … Wat als ik er niet meer ben?

Mijnlevenalsmama | Wandelen
Met z’n drietjes wandelen, GENIETEN!

Een ongeluk zit in een klein hoekje en ook al kan een stoeprand soms al fataal zijn en zie je lang niet alles aankomen, de dingen die ik aan kan zien komen voorkom ik liever. Sinds ik moeder ben voel ik me kwetsbaarder dan ooit. Ik fiets nooit meer door rood, houd mijn ogen altijd op de weg gericht, anticipeer nog meer op andere automobilisten dan voorheen en sta liever niet meer te wankelen op ladders en krakkemikkige stoeltjes.

Door zonder mij

Ik hoop nog jaren mee te gaan en mijn kindjes zelf groot te brengen. Nog uren met ze te spelen, knuffelen, ruzie maken, tig keer hun kleding te wassen en dat soort dingen. Maar, wat als ik er niet meer ben? Terwijl ik dit typ bekruipt me een verdrietig gevoel. Alweer. Joost kan ze leren in bomen te klimmen, van zich af te bijten, voor zichzelf op te komen en helpen bij hun huiswerk, maar wie biedt een helpende hand bij de eerste menstruatie, jongensproblemen en kijkt uren lang naar vrouwenseries met ze? Of op veel kortere termijn, mijn boezem om tegen aan te kruipen als je verdrietig bent, mijn oorbellen om aan te trekken, mama’s fashiongevoel, koekjes bakken … Het idee dat mijn kindjes zonder hun moeder op moeten groeien maakt me intens verdrietig.

Lees ook:  DZP: nieuwe tattoo

Toch is het iets waar soms over nagedacht moet worden, de dood, ook door ons. Denk aan een uitvaartverzekering afsluiten of de voogdij, voor als je er allebei niet meer bent. Hier is beide geregeld voor de meisjes. Niet leuk om met zulke dingen bezig te zijn, wel belangrijk. Maar voor nu stop ik het nare gevoel gewoon weer weg. Ik knuffel nog uren, teken en bak koekjes, was de was tot ze zelf groot genoeg zijn en ga over een aantal jaar een eerste bh kopen met de meisjes. Want ik ben er gewoon!

Mijnlevenalsmama | Afbeelding blogpost

4 Responses

  1. Irena

    Je beschrijft precies mijn gevoel, maar wel goed om soms over na te denken!

  2. janske

    Ik wil weet liever ook niet aan denken. ..maar stiekem doe ik het toch regelmatig..Wij zijn nu bezig met het regelen van de voogdij etc. ..zo ingewikkeld maar erg belangrijk!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.