Dagboek van een zwangere #5

geplaatst in: Zwangerschap | 0

Twee weken geleden schreef ik al dat ik merkte dat het lichamelijk zwaarder werd, deze week heb ik zelfs het idee dat ik 30 weken zwanger ben in plaats van 20. Hallo harde buiken, hallo kortademigheid, hallo gedoe met bukken. Maar buiten dat heb ik werkelijk niets te klagen en voel me ontzettend goed.

20-weken echo

Terwijl ik dit schrijf hang ik redelijk vermoeid en uitgeblust op de bank met een alcoholvrij glaasje rosé prosecco (die van Faber via Gall&Gall is echt een aanrader!), Joost en ik hadden iets te vieren. De 20-weken echo die we gisteren einde van de dag hadden was helemaal in orde. En man wat heb ik me een partij druk gemaakt hierover de afgelopen dagen/weken!

Eigenlijk zou elke zwangerschap je eerste zwangerschap qua beleving moeten zijn. Bij Olivia waren we namelijk heus wel gespannen voor de 20-weken echo, wisten we dat het hartje en dergelijke gecheckt zou worden en dat we zouden zien of ons kindje 2 armen en benen had etc. Bij Quinn was het al een stuk meer gespannen. Inmiddels had ik minder goede uitslagen in mijn omgeving meegemaakt en tja, je hebt inmiddels ook al een ouder kindje wiens leven beïnvloed wordt als het tweede kindje een afwijking heeft. Maar zo’n derde keer … Pffff – ben blij dat het de laatste keer was.

Wist je dat ze maar liefst 600+ afwijkingen checken tijdens dat ‘uurtje babykijken’? En natuurlijk zijn ontzettend veel afwijkingen niet levensbedreigend of goed operabel, maar het is wél je kindje waar je het over hebt en wat als je na de 20-weken echo voor een beslissing komt te staan die je niemand toewenst? Lang verhaal kort: met onze kleine meid was alles in orde. Het waren 40 slopende minuten, want de echoscopist moest soms lang zoeken omdat madam wegdraaien en/of haar armen voor haar hoofd hield en ik blijf erbij dat zo’n close-up van de nieren algebra lijkt en zwarte vlekjes me al snel onrustig maken. “Is het wel goed?” “Waar zoekt ze naar?” “Waarom duurt het zo lang voor ze weer wat zegt?”

Het grote genieten

De eerste weken van mijn zwangerschap was écht genieten er nog niet bij. Te veel angst dat het weer mis zou gaan. Pas na de geslachtsecho durfden we daadwerkelijk te geloven in een derde kindje om ons gezin compleet te maken en pas sinds ik haar (bijna) dagelijks voel, voel ik me echt op mijn gemak.

Lees ook:  Zwanger (worden) en borstvoeding

Mijnlevenalsmama | 20 weken zwanger

Met de 20-weken echo achter de rug kan het grote genieten beginnen. De zorgen voor een miskraam of ernstige afwijking zijn weg, de uitzet wordt gekocht en de wisseltruc qua slaapkamers is gepland. Ik heb er zin in en kabbel verder lekker door. Werken, sporten, de meiden vermaken, mijn korte hormonale lontje in bedwang proberen te houden , klagen, slapen (al dan niet met een peuters tussen ons in maar dat is weer een heel ander verhaal), liefst 3x per dag douchen omdat ik het deze hele zwangerschap al koud heb, de weegschaal negeren, eten, over mijn buik wrijven, kletsen met mini, het geboortekaartje fine tunen en meer van dat. Heerlijk!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.